verhalen

Joris de psychotherapeut

Geplaatst op 15 januari, 2019 om 19:05

Mijn eerste verzorgdieren thuis, waren konijnen....

Soms waren ze weleens een poosje weg, maar ik heb heel veel konijnen in mijn leven gehad.

Ik kan nog steeds van een konijnenstal genieten, waar het naar hooi en stro ruikt en waar de dieren voor de ruif afwachtend zitten te snuffelen of ze een stukje wortel krijgen. Die oren hebben ook wat.... en het is gewoon koddig als je ze ziet wegspringen met dat wipstaartje van ze...!

Met dat je ouder wordt ben je ook niet meer "zo maar" tevreden met een willekeurig boerenkonijn,

nee,.... raszuiverheid, genetica, kleur en beharing worden doelen bij het hobbymatig houden van je konijnen.

Niets mis mee, als we maar niet doorslaan !


Ik kwam in de jeugdzorg te werken.

Met kinderen en jongeren die zeer ernstig (sexueel) mishandeld waren / werden.

Beschadigd vertrouwen, negatief zelfbeeld, onveilig lichaam, mishandelde geest en "wegens omstandigheden - gesloten"

In die tijd, tijdens dat werken, heb ik geleerd dat (non-verbaal) gedrag ook een gevolg kan zijn van (zeer diepe / verborgen) oorzaken.

De hulpverlening bestaat uit gesprekken en allerlei therapieen. Dit vindt plaats In groepsverband of face-to-face...

Iedere geschiedenis en verleden van elke persoon daar, was emotioneel, ingrijpend, vaak misselijkmakend. Deze mensen hebben "levenslang"

Het meest aangrijpende vind ik de mensen die niet (meer) kunnen praten. Waar mentaal zo op hun geest en lichaam is ingebeukt dat ze zich als een schelp hebben afgesloten naar mensen en buitenwereld. Die zich inwendig zo koud en gevoelloos ervaren dat ze door zelfbeschadiging het bewijs willen hebben dat ze lichamelijk ook 37 graden celsius zijn. Ze schrijven zich zelf af als : Niet belangrijk, in gezelschap altijd te veel, nutteloos op deze wereld, ongewenst in andermans leven, een natuurramp....

Dat was/ is mijn werkterrein, dat zijn mijn jongens en meiden....

En toen kwam Heidi in de instelling, 16 jaar oud, prachtige donkerbruine krullen, licht tintje, een mooi pubermeisje....

Maar dat vond haar vader al vanaf haar 3e jaar, op haar 8e werd ze door hem uitgeleend aan zijn broers en tot vlak voor haar opname was haar broer haar pooier. Ze had zich werkelijk overal toegetakeld om maar niet mooi gevonden te worden...het had helaas niet geholpen.

Heidi zei nooit niets. wanneer we in een 1 richtingsgesprek elkaar 'spraken' bedekten haar krulletjes haar gezicht, want ze keek altijd naar beneden. Het heeft weken geduurd, voor ik de eerste keer de klank van haar stem hoorde.

Ik verbaas me nog steeds over de manier waarin een menselijk lichaam kan opgevouwen worden, zowel op de grond als in de hoek van de bank.

Enerzijds om de plek die je op aarde inneemt, zo klein mogelijk te maken. in andere situaties  rolde ze daadwerkelijk voor je voeten om geslagen en geschopt te worden, omdat  die manier van contact ook de enigste vorm van menselijke aandacht voor haar was.

Nee, geen geweld, maar praten, praten, praten, praten, .... als tegen een muur!

Het eerste halfjaar in therapie met Heidi, bestond uit het bewijs dat ik als vent mijn handen kon thuishouden,.... in alle opzichten !

Het is de inhoud voor een boek om na te gaan wat er allemaal is ondernomen om dat meisje de velligheid te bieden, waardoor haar toegesloten geest weer op een kier kon openen en zuurstof krijgen. Daarin liepen we ook als hulpverleners tegen een muur, er waren geen ideeen meer...., blijkbaar onbereikbaar.

Omdat ik voor een cadeautje met een meidengroepje in een dierenzaak kwam, zag ik via de spiegel achter de kassa, Heidi gefocust bij de glazen bakken met kleindieren staan. Ze ging zover dat ze met een vinger een diertje probeerde te raken. Ik zal - voor die cassiere- wel heel raar hebben gereageerd, maar achteraf was dat het tipje van de sluier, start van een nieuw begin, zelfs van een geheel nieuwe vorm van therapie in de jeugdzorg !

Ik had thuis een konijnenstal en Joris was een jonge Franse Hangoor die in het vervolg meeging naar mijn werk.

Zo mak als een lam, liet hij van alles met zich sollen.

Toch duurde het wel even voordat Heidi zijn warme vacht durfde aaien, met dichtgeknepen ogen zat ze verstijfd op de bank toen Joris bij haar op de knieeen sprong en daar wilde gaan liggen.

Na ruim 10 maanden overliep ik Heidi in mijn kantoortje en hoorde ik haar eerste woordjes die ze hardop tegen Joris zei....

Heidi heeft bijna 5 jaar in de instelling gewoond. Daar is zij ( en wij met haar) door processen gekropen. Alles moest een plekje krijgen zodat er ook een toekomst perspectief voor haar zou zijn.

Tijdens een avonddienst kwam ze nogal eens even binnenlopen. Ze kletste nooit, maar als ze sprak, zei ze in een paar woorden heel veel.

Ze liep vast op haar vertrouwen in mensen, terwijl de therapie een uitlaatklep zocht voor haar emotionele jeugd ervaringen.

Terwijl ze daar zo met Joris zit, zeg ik : Wil jij Joris niet in je dagprogramma..? Kan je hem verzorgen en heb je een maatje die je kan vertrouwen...!

Ze was dolgelukkig. Ik achteraf ook, want Joris heb haar leren praten....

Twee weken later had ik dienst en stond ze met Joris in haar armen mij op te wachten op de parkeerplaats.

Ze viel gelijk met de deur in huis.....

Met een knik naar Joris.... :"ik heb hem wat verteld..."

Ik begreep gelijk waar ze op doelde, en zeg " Ja ik zie het...."

"Echt,,,?, heuh ?

" Ik denk dat hij iets bewaard, wat jij in zijn oren heeft gefluisterd. want hij laat ze hangen...."

Samen kijken we naar Joris die - zeer tevreden - in zijn volle lengte in haar armen ligt....

"Gijs...., 't was niet mooi,.... zou tie nu ook hoofdpijn hebben..?"

" zo te zien niet, hij is relax, ....maar het was wel een smerig verhaal wat je verteld heb.... "

Verschrikt kijkt ze me aan,  "hoe weet jij dat...? en vraagt: Ja Joris, was het teveel...?

"Zie je wel,... hij trekt zijn neus op, ... maar dat is ook het enigste wat hij me doorverteld....."

Via een konijn, een vorm van therapie, een start van een nieuw begin...

Heidi is nu getrouwd, is gelukkig in haar gezinnetje, een lieve moeder, een liefhebbende vrouw....

We spreken elkaar nog steeds, haar man regelmatig, face-to-face , tussen de konijnenhokken...


Op de jeugdinstelling zijn nog veel Jorissen verzorgd door de zgn. zwijgzame typetjes....

Voor hen was er altijd die ene - speciale Joris... altijd te vertrouwen.... tegen hem kon je alles zeggen !

Hoorde hij iemand aankomen, ging hij tegen de ruif aanstaan, en allemaal lagen ze graag op schoot.

Het maakte niet uit wat je in die grote flaporen fluisterde, hij bleef relax, en vond hij je verhaal niet netjes, dan trok hij zijn neus op....


Je moet alleen een beetje interesse in konijnen-genetica hebben en ervaring hebben in de fokkerij 

wil je begrijpen dat in de konijnenstal bij boer Gijs alle dieren zoveel op elkaar lijken, zodat je in de war zou raken, wie nu wel de echte Joris is... 8)



Categorieën: hulpboeren & boerinnen, dierverzorging, rasdieren


Reacties zijn uitgeschakeld.