verhalen

"...Mag ik er wel zijn...?"

Geplaatst op 30 januari, 2018 om 3:45


Het heeft een reden dat wij niet dagelijks een blog plaatsen. Er gebeuren iedere dag wel dingen waarover je zou kunnen schrijven. Maar er doen zich ook zaken voor, waarover je eerst zelf goed moet nadenken. Graag wil ik het begin van het jaar 2018 met u delen....

Wij hebben beschutte werklocaties in de polders van Zuidholland. Wij hebben boerderijdieren waar we graag en zo goed mogelijk voor zorgen. In overleg met gemeentelijke overheid, natuurbeheerders of particuliere grondbezitters dragen we ons deel bij aan het beheer van groene percelen in de Randstad. Dat gebeurd met onze kuddedieren als natuurlijke begrazers, maar ook met (jonge)mensen vanuit jeugdzorg en/of met een beperking. Zij zijn de hulpboeren(innen) die een deel (dier)verzorging, flora-beheer, controle, reparatie en het opruimen van zwerfvuil voor hun rekening nemen. Zij hebben een gewaardeerde job en het maatschappelijk publiek kan recreeren en genieten van het natuurgebied. Mooi toch ?

Zoals u in andere blogs kan lezen, hebben we door al onze activiteiten ook controle. En dat mag/ moet... daarbij kunnen we ook achter de schermen laten kijken, we hebben niets te verbergen ( al zijn er soms meningsverschillen over praktische zaken in bureaucratische kaders.) 

Bij de start van 2018 is er direct veel opwaaiend stof. Neem allerlei zaken die spelen en bekend worden binnen de sector veehouderij. Bij ons speelt een hele afwikkeling over een ontbrekend oormerk bij twee kalfjes in een natuurgebied. Blokkades, dreiging van boete, afschieten, e.d. Dan is er de vogelgriep die met de trekvogels in onze polder neerstrijkt. Alle pluimvee ophokken, dieren afmaken, preventief ruimen,...


Maar ook de gesprekken in het eerste kwartaal van het nieuwe jaar.  Het betreft twee van mijn collega's: een hulpboertje en de kalfjes-verzorgster. Het gaat over mogelijkheden, kansen, het vervolg naar afgesproken doelen, een vervolg op de met elkaar ingeslagen wegen, levensloop... !?  Tuurlijk, snap ik dat er kaders en vaktermen zijn om het verschil tussen appels en peren duidelijk te houden. Maar ik snap ook dat aanwezige ouders over hun kind praten en niet over de zorg-vakterm behorend bij een beperking. Het ging er -wederzijds- erg emotioneel aan toe... het rookte in en boven de kantine. Helaas, helaas, zijn de kansen voor deze doelgroep vaak gekoppeld aan beschikbaar budget. De bom barstte toen de gemeentelijke ambtenaar tegen ouders zijn punt maakte: Hiervoor verstrekken wij geen PGB..., u wist toch voor haar geboorte dat u deze problemen op de wereld zou zetten..?  Waarom bent u zo eigenwijs geweest...?  terwijl u nu niet eens zelf voor de (financiele) gevolgen kan opdraaien.....!  

Bij meningsverschillen wordt er vaak met stemverheffing gesproken,.... en (helaas) de deuren en muren zijn niet dik. Ik vond haar aan het einde van de middag in het hok bij de opvangkalfjes. Ze zat in het stro, met haar rug tegen een groter vaarskalf en op haar knieen lag de kop van de laatst binnengekomen loge. Ze was met haar tranen te wassen. Voor haar was er maar 1 vraag:  "...Gijs..., mag ik er wel zijn..?"

Wat moet je dan zeggen ?

Rechts een ren vol opgehokte kippen, mogen niet loslopen, want dat kan hun dood betekenen.

Links een hok met kalveren, na hun geboorte bij ons gekomen, hadden bij geen bestemming moeten worden doodgeschoten.

Een leuke, spontane meid van 19 jaar, op dat moment opengehaald door de scherpe kantjes van het leven... met weinig vertrouwen op haar gewaande veiligheid die ze van bepaalde mensen, in haar dagelijks leven kreeg.

"...Mag ze er eigenlijk wel zijn..?"

Dit heeft impact, ..dit vraagt heel veel spraakwater...

Tot vandaag is ze nog steeds verdrietig en in haar opmerkingen merk je dat ze er nog over nadenkt.. Haar onbevangenheid naar de mensen toe, is haar afgenomen, eigenlijk is ze in 24 uur tijd, 6 jaar ouder geworden. Hebben we een gesprekje onder vier ogen, moeten de woorden op een goudschaaltje gewogen worden. Op mijn voorstel of ze geen ander werk wilde doen,...meer naar buiten...., liet ze weten graag bij deze ophokdieren bezig te blijven.  Waarom..?  ".. Kan ik zien wat er uiteindelijk met ze gebeurd.." 

Okay, dame...., maar dan geldt ook hierbij het motto:  'k heb niet alles in de hand, maar bij veranderingen zal ik zorgen dat ik erbij ben....

Groet Boer Gijs

Categorieën: activiteiten, hulpboeren & boerinnen


Reacties zijn uitgeschakeld.