verhalen

Een akkefietje...

Geplaatst op 7 augustus, 2017 om 16:20

Bij het Rijsoordse bos ligt een stuk grasland, waarop een aantal van onze koeien lopen. Naast dat natuurgebied heeft iemand een dierenpension, waar dierenliefhebbers hun hond(en) of kat(ten) komen brengen. Dit is soms dagelijks, omdat het baasje overdag zijn of haar werk heeft.

Zodoende treffen we elkaar soms heel regelmatig, bij onze werkzaamheden in dat gebied en de dierenbezitters die van de dienstverlening van het pension gebruik maken. De ene rijd zo snel mogelijk langs, de ander steekt (altijd) de hand op en er zijn mensen die met auto stoppen voor even een opmerking of praatje.

Nu zijn de koeien die daar lopen als kalfje bij ons gekomen. Met de fles groot gebracht, altijd mensen om zich heen. Inmiddels uitgegroeid tot volslagen runderen, maar zeer nieuwsgierig en komen in galop aangedraafd wanneer ze je zien aankomen.  Het nadeel van dit soort dieren is soms, dat ze mensen combineren met iets te eten krijgen.

Want wat gebeurd er op deze morgen...?

We zouden met een balkmaaier de wandelpaden nalopen die door het gebied gaan.  Deze maaier halen we van de kar en controleren nog even de inhoud van de benzinetank.  Inmiddels staan alle runderen aan de slootkant, want ze gaan er vanuit dat onze gestopte auto met kar, mogelijk ook wel iets lekkers voor hen bij zich heeft. En dat klopt ook wel, want gaan we bij hen aan het werk, hebben we altijd wel een veekoekje bij ons.

Nu wil het geval dat er een dame, voor haar werk, haar buldogje bij het pension wil gaan afzetten.

Het is een zonnige ochtend, heerlijke temperatuur, dus ze doen het ritje samen in de cabriolet. Mevrouw rijd en bulldogje zit op de bijrijderstoel. We kennen deze vriendelijke dame wel, dus met dat ze ons ziet, stopt ze voor een weerpraatje. Waarschijnlijk te lang....

De koeien staan inmiddels met de koppen boven de sloot te loeien,.. : He, waar blijf die koek...!

Waarop de hond na een paar minuten gaat reageren.... : zeg, maak niet zo'n herrie met zn allen..!

We grinniken nog om die kortgedrongen bikkel, die met zijn voorpootjes over het portier staat te keffen alsof hij ze allemaal weleens mores zou leren. Maar staan toch even raar te kijken als de oudste koe de slootkant afzakt, door de sloot heenkomt en even later met haar kop boven de cockpit van de cabriolet hangt. De toonhoogte van keffen is inmiddels terug gezakt naar piepen. Hij zit bibberend tegen zijn vrouwtje aangedrukt.

Dit gaat alles zo snel.....

De koe gaat recht op haar doel af,... want met een grote inhaalslag van haar tong, pakt ze de overgebleven Sultana uit de hand van de vriendelijke dame achter het stuur. Blijkt achteraf haar dagelijks ontbijtje te zijn. De koe inspecteert of er nog andere krakende verpakkingen in de auto zijn te bekennen, Zo niet, wil ze weer graag in de wei.

Met de koek als lokmiddel was dat zo gepiept.

Toch hebben we voor de zekerheid maar een afrastering gezet, om herhaling bij deze vrijpostige dame te voorkomen.

Categorieën: dierverzorging, natuurbeheer


Reacties zijn uitgeschakeld.