verhalen

Om u te informeren over allerlei dingen die we ondernemen, leek het ons leuk om een blog open te zetten.

Boer Gijs gaat dingen noteren, welke dan worden uitgewerkt en geplaatst.....

De namen en afbeeldingen van personen hebben niet altijd een directe link naar de betrokkenen.

overzicht:  volledig / samenvatting

We hebben een clubje opgericht...

Geplaatst op 14 februari, 2018 om 7:45

Ieder jaar hebben we vanuit de kinderen de vraag of ze mee mogen doen/ meehelpen. En dat gebeurt ook in en rondom de stal.

Met allerlei klusjes voor de dieren, de dierenverblijven, de graspercelen, natuurgebieden, en wat meer...

Daar zijn jongelui bij die we beter een bed kunnen aanbieden, want ieder vrij (school)moment zien we ze komen !

Ik waardeer dat erg, daarom vind ik ook dat we het moeten organiseren.

Daarom verheffen we hen tot een team in onze bedrijfsvoering.

Ze krijgen een aandeel in de stal- en dierverzorging, een gekoppelde takenlijst en een overdracht-app.

We gaan over een functionele titel nadenken, voorlopig noem ik hen: collega-hulpboeren & boerinnen.

We hebben wel met arbo-normen te maken: daarom moet je 10 jaar of ouder zijn, om lid te worden van de club.

Niet bang voor dieren en vieze handen.!

Wie doet er mee in onze club,...? en prettige samenwerking..?

mini schaapjes

Geplaatst op 31 januari, 2018 om 3:35

Door de natheid van het gebied, hebben we de Quessant-schaapjes naar huis gehaald.

Wanneer je over het algemeen grote dieren gewend bent, is dit een mini... :)

Quessanten zijn het kleinste schapenras van de wereld. In kilos hebben we het over volwassen diertjes tussen 14 - 20 kilo. Als het moet, pak je ze zo onder je arm mee ! Totaal verschillend met de Hapshire Down of het Drentse Heideschaap, die ook als kudde begrazers beschikbaar zijn,

Het is altijd van belang hoe je met de dieren omgaat, want vaak krijg je van het dier terug, wat je ze zelf geeft.  Maar een schaapskudde en een herder spreken altijd wel tot de verbeelding. Daarom is het Quessant voor ons ook een leuk schaapje om met de jongens en meiden, vakkennis op te doen. Welk onderdeel ben jij van een kudde en waar heb jij de leiding.?

Er is altijd een rangorde in een kudde, dit betreft o.a. kracht, de top 3 wordt veelal bevochten en moet bewezen worden. Het draait ook om ervaring, oudere dieren voeden de jonge dieren op wat betreft veiligheid, voeding, e.d. En de leider bepaald de gang door het gebied.(leiding en bescherming)  Hierover zijn boeken te schrijven en allerlei verklaringen te noemen die een rol in de processen hebben.

Zo werden we gebeld, met de vraag of wij geen workshops willen geven. Of we niet eens iets willen vertellen (en laten zien) hoe dat alles in zijn werk gaat... Denk nu niet dat deze vraag vanuit de hoek dierenverzorging komt... Nee, deze vraag komt van een coaching-bureau voor managers bij grote (industriele) bedrijven....

En da's leuk..!

Bij het doorgaan van deze activiteit, gaan we daar een leuke (liefst onvergetelijke) dag van maken.!  We gaan de mensen sowieso verwennen met lekkere boerderijproducten. Daarnaast het landleven laten beleven. En de bijkomstige vraag die we in de praktijk met onze Quessanten gaan testen is: Klopt het visitekaartje wat de persoon afgeeft en is zij/hij een "goede" manager op personeelszaken..?

Als u mensen aan het werk wil zien,.... de toegang is gratis.!   


om een indruk te krijgen, als er een lammetje geboren is....


:)  ;)

"...Mag ik er wel zijn...?"

Geplaatst op 30 januari, 2018 om 3:45


Het heeft een reden dat wij niet dagelijks een blog plaatsen. Er gebeuren iedere dag wel dingen waarover je zou kunnen schrijven. Maar er doen zich ook zaken voor, waarover je eerst zelf goed moet nadenken. Graag wil ik het begin van het jaar 2018 met u delen....

Wij hebben beschutte werklocaties in de polders van Zuidholland. Wij hebben boerderijdieren waar we graag en zo goed mogelijk voor zorgen. In overleg met gemeentelijke overheid, natuurbeheerders of particuliere grondbezitters dragen we ons deel bij aan het beheer van groene percelen in de Randstad. Dat gebeurd met onze kuddedieren als natuurlijke begrazers, maar ook met (jonge)mensen vanuit jeugdzorg en/of met een beperking. Zij zijn de hulpboeren(innen) die een deel (dier)verzorging, flora-beheer, controle, reparatie en het opruimen van zwerfvuil voor hun rekening nemen. Zij hebben een gewaardeerde job en het maatschappelijk publiek kan recreeren en genieten van het natuurgebied. Mooi toch ?

Zoals u in andere blogs kan lezen, hebben we door al onze activiteiten ook controle. En dat mag/ moet... daarbij kunnen we ook achter de schermen laten kijken, we hebben niets te verbergen ( al zijn er soms meningsverschillen over praktische zaken in bureaucratische kaders.) 

Bij de start van 2018 is er direct veel opwaaiend stof. Neem allerlei zaken die spelen en bekend worden binnen de sector veehouderij. Bij ons speelt een hele afwikkeling over een ontbrekend oormerk bij twee kalfjes in een natuurgebied. Blokkades, dreiging van boete, afschieten, e.d. Dan is er de vogelgriep die met de trekvogels in onze polder neerstrijkt. Alle pluimvee ophokken, dieren afmaken, preventief ruimen,...


Maar ook de gesprekken in het eerste kwartaal van het nieuwe jaar.  Het betreft twee van mijn collega's: een hulpboertje en de kalfjes-verzorgster. Het gaat over mogelijkheden, kansen, het vervolg naar afgesproken doelen, een vervolg op de met elkaar ingeslagen wegen, levensloop... !?  Tuurlijk, snap ik dat er kaders en vaktermen zijn om het verschil tussen appels en peren duidelijk te houden. Maar ik snap ook dat aanwezige ouders over hun kind praten en niet over de zorg-vakterm behorend bij een beperking. Het ging er -wederzijds- erg emotioneel aan toe... het rookte in en boven de kantine. Helaas, helaas, zijn de kansen voor deze doelgroep vaak gekoppeld aan beschikbaar budget. De bom barstte toen de gemeentelijke ambtenaar tegen ouders zijn punt maakte: Hiervoor verstrekken wij geen PGB..., u wist toch voor haar geboorte dat u deze problemen op de wereld zou zetten..?  Waarom bent u zo eigenwijs geweest...?  terwijl u nu niet eens zelf voor de (financiele) gevolgen kan opdraaien.....!  

Bij meningsverschillen wordt er vaak met stemverheffing gesproken,.... en (helaas) de deuren en muren zijn niet dik. Ik vond haar aan het einde van de middag in het hok bij de opvangkalfjes. Ze zat in het stro, met haar rug tegen een groter vaarskalf en op haar knieen lag de kop van de laatst binnengekomen loge. Ze was met haar tranen te wassen. Voor haar was er maar 1 vraag:  "...Gijs..., mag ik er wel zijn..?"

Wat moet je dan zeggen ?

Rechts een ren vol opgehokte kippen, mogen niet loslopen, want dat kan hun dood betekenen.

Links een hok met kalveren, na hun geboorte bij ons gekomen, hadden bij geen bestemming moeten worden doodgeschoten.

Een leuke, spontane meid van 19 jaar, op dat moment opengehaald door de scherpe kantjes van het leven... met weinig vertrouwen op haar gewaande veiligheid die ze van bepaalde mensen, in haar dagelijks leven kreeg.

"...Mag ze er eigenlijk wel zijn..?"

Dit heeft impact, ..dit vraagt heel veel spraakwater...

Tot vandaag is ze nog steeds verdrietig en in haar opmerkingen merk je dat ze er nog over nadenkt.. Haar onbevangenheid naar de mensen toe, is haar afgenomen, eigenlijk is ze in 24 uur tijd, 6 jaar ouder geworden. Hebben we een gesprekje onder vier ogen, moeten de woorden op een goudschaaltje gewogen worden. Op mijn voorstel of ze geen ander werk wilde doen,...meer naar buiten...., liet ze weten graag bij deze ophokdieren bezig te blijven.  Waarom..?  ".. Kan ik zien wat er uiteindelijk met ze gebeurd.." 

Okay, dame...., maar dan geldt ook hierbij het motto:  'k heb niet alles in de hand, maar bij veranderingen zal ik zorgen dat ik erbij ben....

Groet Boer Gijs

ondeugend...

Geplaatst op 11 januari, 2018 om 6:15

Wat valt u op, als u de foto bekijkt...?
In september 2017 zijn er twee kalfjes geboren bij de Dahomey-groep. Deze dieren lopen op een ruim en ruig terrein, wat grenst aan rivier de Maas. Ik ging soms drie keer op een dag kijken en toch waren ze me te snel af. Omdat moeder-koe op de auto afkwam, zag ik dat ze gekalfd moest hebben. Verder alles keurig netjes en schoon en geen kalf te bekennen. ".. Nou dame,...laat me de kleine maar eens zien, breng me maar bij je kalf..." En daar ging ze, over het koeienpaadje, het bos in. Midden in bos, onder vlierstruik en bramen, lag op een grasbedje, haar kalf. Mogelijk 1 - 2 uur oud.?  Toen dacht ik even de tang en oormerken uit de auto te gaan halen, Want er moeten van die grote gele labels in de oren. Nou,....voordat ik bij de auto was, haalde moeder en kind mij in.
Toen dacht ik zo een pasgeboren kalf nog wel te kunnen pakken, en een paar oorbellen te zetten. Nou, nee dus.....
Als een reekalfje sprong het over boomstronken heen, veilig in nabijheid van moeder.  Die kreeg het op een moment ook in de gaten dat ik het op haar kalf had voorzien, dus hield het bij zich en ging met haar horens vooruit staan toen ik bleef aandringen.
Nu had het vangen van twee jonge stiertjes onze veekraal vernield. Dus het zetten van een oormerk werd wel geprobeerd maar bleef uit.
En toen kregen we visite van de nvwa....
Regels zijn regels en aan je verplichtingen moet je gewoon voldoen, is ook geen enkel discussiepunt... Maar dan de praktijk !
De uitdaging om het bij 1 kalf voor te doen, werd niet door de controleurs opgepakt.
Om een lang verhaal, kort te maken: het is nog steeds niet gelukt !  Ze rennen als marathonlopers en springen over hekken als paarden.
Maar nu wordt het menens: we hebben een brief ontvangen, geen oormerk is hetzelfde als een doodvonnis. En ondanks de geboortemelding, ondanks het oornummer op de stallijst, het bestaan van het kalf is niet rechtsgeldig. Zonder oormerk moet er eerst genetisch onderzoek plaatsvinden al voor het wordt aangenomen dat het koetje het kalf op de wereld heeft gebracht.
Dit is dus een nadeel van wildbegrazing en geen kraamstal. Wel puur natuur, maar voor registratie en documentatie, ren je alle lucht uit je longen, Zeker als je te laat ben om een kalfje bij geboorte op te vangen.
De uitdaging van nu is: een soort van bunker bouwen, daarin de kudde voederen, in de hoop dat de kalfjes met moeder op het hooi afkomen, wie weet kunnen we dan alsnog oorbellen zetten. Deze acties worden niet gefilmd.

Visite...

Geplaatst op 8 januari, 2018 om 3:30

Soms doe je -onwetend- dingen, die later in het seizoen een aantal gevolgen opleveren.

Het was bekend dat het perceel van begrazing erg nat was. een buitje regen of een gedeelte van het perceel stond al blank. Daarbij groeide er van allerlei "vuil en onkruid" die door de jaren heen een dik pakket wortels hadden aangelegd, zodat er voor nieuwe zaden of aanplant, haast geen bestaansrechten waren. Toch de koeien en schapen er in los gelaten. En er ontstond een soort van infrastructuur door de looppaadjes waarover de dieren van A naar B gingen. Buiten de paden werd wel begraasd, maar via het wegen-net het gebied doorkruisd. Ook dieren lopen graag met droge voeten, dus het gevolg is dat de glooiing in het gebied wordt aangehouden voor looppad, rustplaats, e.d.  

Een gevolg daar weer van is dat de lage delen, welke bij regenval als eerste onder water blijven staan, met mindere regelmaat worden begraasd. Zowel door "gekortwiekt" te worden als door de natte voeten zien we een verandering in plantengroei (rondom een poel)

Wat betreft natuurbeheer 2018 moeten we nadenken of we in dit gebied een aantal poelen laten ontstaan.

Want bij droogte werden deze lage gedeelten wel belopen, begraasd, bemest. Dus ook in de bodemstructuur is er iets veranderd. Dit was wel te merken aan o.a. de zwermen vliegen in de afgelopen zomerperiode. En wat te denken van de hoeveelheid larven en insecten die er op het stilstaande water te zien waren. Om deze reden hebben we voor de dieren een watertank geplaatst, zodat ze leidingwater konden drinken in plaats van het regenwater. Het mooie van de natuur is dat een dier dit ook instinctmatig aanvoelt,: ... daar moet ik - voor mijn gezondheid- niet teveel van drinken...

vanaf september hebben we de runderen al flink bijgevoederd. En in oktober stonden we met een aantal ingenieurs van natuurbeheer, over het hek de polder in te turen.... Naast de winst van miljoenen, - allerlei moerasinsecten, had het terrein een ander aanzien gekregen, er waren wel jonge haasjes gespot en een koppeltje patrijzen en wat fazanten. Maar wat nu...?  Wanneer je de copy van 2017 op 2018 toepast en alles wat in de grond en tussen de begroeiing in winterslaap ligt, komt in voorjaar weer in actie en tot leven...... !!  nou maak dan de borst maar nat !

Je wordt er lek gestoken..!

Half november halen we de dieren van het gebied.

Geen foureerend hoornvee meer, geen ballorige runderen, die achter een reiger of meeuw aanrennen, kortom het landschap valt in rust stand.

Dan krijgen we in Nederland de eerste sneeuwbuien....  Na het invallen van de dooi, zien we temperaturen van 9-12 graden.

Komen we dan in het genoemde natuurgebied, tellen we op 3 januari 2018 in 1 uur tijd :  18 blauwe reigers, 513 kokmeeuwen, 42 zilvermeeuwen, 68 brandganzen, 114 grauwe ganzen, 11 patrijzen en 18 fazantenhennen.

Deze dieren doen zich allemaal tegoed aan wat ze op laag water vinden... Mooi toch..?!

In de aankomende weken doen we een onderzoekje naar het natuurlijk evenwicht van wintervogels als bestrijders tegen leverbot

Het dwarrelt....

Geplaatst op 13 december, 2017 om 6:50

Bij het voorstel om een Blog te gaan schrijven, is de opmerking gemaakt: Pas op, want de kans bestaat dat het gejank wordt....

de beeldvorming over agrariers is al een deel ingekleurd door de klaagzangen. Ik ga mijn best doen om als onafhankelihjk schrijver het punt te maken..!?

Zoals bekend kan zijn, lopen onze runderen buiten (het liefst 12 maanden)  Dat houd van onze kant wel in -dat per seizoen- allerlei middelen worden ingezet om de leefomstandigheden van de dieren zo gerieflijk mogelijk te houden. Nu lopen onze kuddes op allerlei ruig terrein en natuurgebieden en dat is toch een apart hoofdstuk in de veehouderij.

Het is vandaag 13 december 2017 en Nederland heeft al twee dagen een leuk pak sneeuw gehad. Een prachtige witte wereld !

Voor de dieren wat lagere temperaturen, wat meer wind en (na sneeuwval) geen eten te vinden. Daar zijn allemaal oplossingen voor...

Nu wil ik allereerst de opmerking maken dat de dieren het minder koud hebben als dat mensen soms denken. Iedereen mag er van uitgaan, wordt de situatie zo dat het zielig is voor de dieren, halen we ze direct naar huis. (al is het middernacht) 

In de wind, zonder beschutting...., of geen voeding (waardoor ze geen verbranding hebben) en onderkoelen...., dat is zielig en voorkomen we graag.

We hebben veewagens, schuilstallen, mobiele dierenverblijven, hooiruiven, watertanks, enzovoort... en toch zaten we in een pittige discussie aan tafel bij de natuurbeheerders, want dit soort opstalling zou het landschap estetisch ontsieren.

Maar het is tijdelijk..., het kan aan de bosrand geplaatst worden..., of diep onder de bomen..., er kunnen camouflage netten over..., blablabla,...

Het antwoord bleef: NEE

De koetjes komen allemaal naar huis, want op deze manier is een begrazingsprogramma tot maart 2018 niet helemaal diervriendelijk.

Allemaal prima, het is zelfs rustiger als de dieren op honk zijn....

toch vraag ik mij (nu hardop) af of de bezoeker van dit natuurgebied zich werkelijk zou storen aan een schuilstal tijdens de wintermaanden. Mijn inziens begrijp het publiek wel dat de dieren het lekker vinden om tijdens en (sneeuw)bui te kunnen schuilen. Op die manier blijven de dieren de gehele winter aanwezig, hebben een aantal mensen hun dagelijks loopje, met hun zakje groentenafval en ruimen we in het voorjaar alle schuil- en voederplekken weer op....

Want vanaf 15 april - tot 15 oktober, mogen de dagjesmensen hun gekleurde tentjes en caravans weer plaatsen om van het mooie weer en de ongerepte natuur te genieten.


Schotse Hooglanders

Geplaatst op 4 december, 2017 om 6:15

In de provincie Friesland hebben ze met "spookdorpen" te maken, een serieus probleem !

Door economische motieven ingegeven, zoeken en vinden (jonge) mensen werk (en daarbij wonen) buiten geboortepaats en provincie...

Op de leegstand maakt de overheid nieuwe plannen, waarbij percelen aan de natuur worden gegeven.

de veehouder waarmee we contact hebben, doet aan natuurbeheer met Schotse Hooglanders.

Eerdere woonwijken en bedrijventerrein, worden nu door hen begraasd. 


Gelegen in de Randstad, tussen de Noord en de Waal, vechten we voor een groenstrook... Dat is handje-drukken met overheden, innovatieve industrie, woningbouw en bestemmingsplan. Daarbij kan gebeuren dat meer dan 25 belangen-partijen zich uitspreken over 1 meter natuurgrond. Wat schaarste in beweging kan brengen...!

Het idee is om krachten te bundelen. Met inzet van diverse mensen en dieren een goed doordacht plan uitwerken wat betreft natuurbeheer. Want het gebied is ook opengesteld voor recreanten. 

En wat is dan mooier om een oer-os als grasmaaier in het terrein te laten loslopen.

Zo afgesproken - zo gedaan....

de eerste koeien zijn gearriveerd, vanuit Friesland..!

Het advies was: ze benne hier wel wat gewend, dus geef ze effe wat de ruimte,....!

Nou zeg zelf,.... wat denk u als na het openen van de klep, dit onderstaande fotootje kan worden gemaakt..?


wordt vervolgd.


Dankbaar..!?

Geplaatst op 8 augustus, 2017 om 4:05

Wanneer je in je eigen polder aan het werk ben, valt het je ook wel op... Maar wanneer je een dagje uit gaat, tot in andere provincies, is het een feit om op te merken. Heel Nederland staat er in de natuur zo fris bij !

Regen in vakantieperiodes laat heel veel mensen mopperen. Ja soms grove verwensingen bij het neervallen van het groeizaam vocht.

Wat dit betreft hebben we in 2017 een ontzettend groeizaam jaar. Heb u de bieten zien staan, is het u opgevallen hoe hoog - in tegenstelling tot vorig jaar- en hoe groen de mais staat.? Heb u de tarwevelden, de aardappels, de uien en bladgewassen gezien. Alles straalt van groeizaamheid.

Natuurlijk zijn er pessimistische mensen die bij de regenbuien in oogsttijd, van allerlei tegenwerpingen en voorspellingen maken wat betreft schimmels en verrotting op het land. Maar is het u opgevallen dat ondanks de regen, er wind was en hoge (droog)temperaturen in de avond en nacht ?  Op dit moment worden er tonnen stro binnen gereden, want de gerst en tarwe is er voorspodig afgekomen, wat valt er nu tegen als we de tussenbalans opmaken?  Er kan nog genoeg gebeuren, dat zien we in de pluimveesector...  Maar op dit moment staan de landerijen er prachtig bij.

Bij kerkelijk nederland is er in november een landelijke dankdag voor arbeid en gewas... Zou het erg zijn als we dat in augustus zouden beseffen, door alles wat we op dit moment al voor ogen zien gebeuren.?

Het is een erg warme avond, wanneer we na het laden van een aanhanger met balen hooi, even staan uit te blazen... Het zweet druipt werkelijk van het lijf. Het grasland dat is gemaaid ligt in een natuurgebied waar recranten mogen komen. Dat gebeurt in grote getallen, lopend, joggend, fietsend, steppend, skeelerend, enzovoort. En veel mensen in hun vrijetijdsbesteding hebben dan een zielige of pikante opmerking voor een stelletje boeren die zich in het zweet werken. En zeker weten dat de jonge gasten die ons helpen, opmerkingen gaan terugroepen.  De gehele avond is er een oude man in een scootmobiel bij ons blijven kijken, die op een moment de jongens weer in gareel brengt door zijn opmerking: "Deze genietende natuurmensen weten zich niet te kleden om op hun manier te kunnen recreeren, terwijl ze niet beseffen dat jullie bezig zijn om wintervoorraad binnen te halen.., daar fietsen ze zo aan voorbij "  Volgens mij had die man daar een punt, misschien zelfs een maatschappelijk punt ..!?  De nederlandse bevolking heeft last van de armoede van hun welvaart.


zorg aan pasgeboren kalfjes

Geplaatst op 7 augustus, 2017 om 17:35

Weer een domme actie....!

Vorige week weer telefoon vanuit Overijssel.  Twee prachtige kuisjes geboren, kerngezond, van goede rasdieren, maar ze moeten weg voor de dood..!  Ja, binnen 1 week beslissen ! ...Of wij dan geen plek en zin hadden ze op te vangen..?

Tja,..... nog maar net een week oud, weer dat gedoe met een fles, emmer,.... kans op invallen, diarree en bedenk nog maar meer zwakte en gezondheidsproblemen. Het kost gewoon veel tijd en aandacht om kalvers op de melk te hebben staan.

Stuurt die boerin nog twee fotootjes van die stomme dieren, die jouw - via de lens-  met een paar heel onschuldige ogen staan aan te kijken....

Nee, we beginnen er niet aan hoor, we hebben zat aan de koppel die we nu moeten verzorgen...  T'is nu ook vakantietijd, een groeizame zomer, veel werk, veel oogsten, dan kan je al dat gedoe met een tweetal van die kalfjes er helemaal niet bij hebben..!  Klaar-Uit, aldus besloten.

Na de zoveelste pauze, waarin de kalfjes allicht door iemand aan tafel ter sprake werden gebracht, werd ik door 1 van de hulpboerinnertjes aan de mouw getrokken. Of we die kalfjes dan echt niet zouden kunnen opvangen..? Zij zou haar logeerpartij er wel voor verzetten en als haar collegaatje dan weer terug was van vakantie zou die het van haar overnemen.  Ja,... daarover hadden ze al contact gehad via sms.  

We zullen wel eens kijken.., zelfde geldt zijn de kalfjes al afgevoerd,.... maar goed, 1 telefoontje naar die boerin kan de kop niet kosten....

's avonds heb ik gebeld, ze waren nog in leven, de boerin had het niet over haar hart kunnen krijgen om ze die ochtend te laten inladen.

De andere morgen heb ik de rit gemaakt, na een bak koffie hebben we de diertjes in de trailer gedaan en na ruim 3 uur reistijd stond ik met 2 kalfjes rijker voor de deur in een woonwijk...

Let op...!

Het is dierenleed wanneer je met zulk jongvee een zodanige lange aaneengesloten rit maakt. Door regelgeving wordt je - als transporteur- daarom ook een rusttijd opgelegd. Jijzelf, maar ook de dieren kunnen dan even aclimatiseren. Onderweg is dit evengoed in acht genomen, maar ik gun de diertjes graag hun rust, dus spreek ik af dat ik de auto met veekar wel zolang laat staan en met een andere auto wat klusjes gaat doen.

Binnen de twee uur, politie aan de deur..!  Een melding dat er twee zeer jonge kalfjes in erbarmelijke omstandigheden zouden zijn opgesloten in een veekar.

Bij ons (stal)werk hebben wij de slogan: wat je doet, moet je aan de dieren en mensen kunnen uitleggen...

Gaat er maar aanstaan...

Bij het slot van het verhaal waren er geen nare (financiele) gevolgen voor ons (en de kalfjes)

De kalfjes lagen verzadigd en tevreden in een dik hooibed.

Maar in de woonwijk en bij omwonende zijn we in de beeldvorming zeker weer bevestigd geworden, dat het lompe boeren zijn.

Absoluut geen hart voor die dieren,.... En die politieagenten treden ook niet op, want ze geloofden dat hele verhaal van die vent en slikte het als zoete koek.



Een akkefietje...

Geplaatst op 7 augustus, 2017 om 16:20

Bij het Rijsoordse bos ligt een stuk grasland, waarop een aantal van onze koeien lopen. Naast dat natuurgebied heeft iemand een dierenpension, waar dierenliefhebbers hun hond(en) of kat(ten) komen brengen. Dit is soms dagelijks, omdat het baasje overdag zijn of haar werk heeft.

Zodoende treffen we elkaar soms heel regelmatig, bij onze werkzaamheden in dat gebied en de dierenbezitters die van de dienstverlening van het pension gebruik maken. De ene rijd zo snel mogelijk langs, de ander steekt (altijd) de hand op en er zijn mensen die met auto stoppen voor even een opmerking of praatje.

Nu zijn de koeien die daar lopen als kalfje bij ons gekomen. Met de fles groot gebracht, altijd mensen om zich heen. Inmiddels uitgegroeid tot volslagen runderen, maar zeer nieuwsgierig en komen in galop aangedraafd wanneer ze je zien aankomen.  Het nadeel van dit soort dieren is soms, dat ze mensen combineren met iets te eten krijgen.

Want wat gebeurd er op deze morgen...?

We zouden met een balkmaaier de wandelpaden nalopen die door het gebied gaan.  Deze maaier halen we van de kar en controleren nog even de inhoud van de benzinetank.  Inmiddels staan alle runderen aan de slootkant, want ze gaan er vanuit dat onze gestopte auto met kar, mogelijk ook wel iets lekkers voor hen bij zich heeft. En dat klopt ook wel, want gaan we bij hen aan het werk, hebben we altijd wel een veekoekje bij ons.

Nu wil het geval dat er een dame, voor haar werk, haar buldogje bij het pension wil gaan afzetten.

Het is een zonnige ochtend, heerlijke temperatuur, dus ze doen het ritje samen in de cabriolet. Mevrouw rijd en bulldogje zit op de bijrijderstoel. We kennen deze vriendelijke dame wel, dus met dat ze ons ziet, stopt ze voor een weerpraatje. Waarschijnlijk te lang....

De koeien staan inmiddels met de koppen boven de sloot te loeien,.. : He, waar blijf die koek...!

Waarop de hond na een paar minuten gaat reageren.... : zeg, maak niet zo'n herrie met zn allen..!

We grinniken nog om die kortgedrongen bikkel, die met zijn voorpootjes over het portier staat te keffen alsof hij ze allemaal weleens mores zou leren. Maar staan toch even raar te kijken als de oudste koe de slootkant afzakt, door de sloot heenkomt en even later met haar kop boven de cockpit van de cabriolet hangt. De toonhoogte van keffen is inmiddels terug gezakt naar piepen. Hij zit bibberend tegen zijn vrouwtje aangedrukt.

Dit gaat alles zo snel.....

De koe gaat recht op haar doel af,... want met een grote inhaalslag van haar tong, pakt ze de overgebleven Sultana uit de hand van de vriendelijke dame achter het stuur. Blijkt achteraf haar dagelijks ontbijtje te zijn. De koe inspecteert of er nog andere krakende verpakkingen in de auto zijn te bekennen, Zo niet, wil ze weer graag in de wei.

Met de koek als lokmiddel was dat zo gepiept.

Toch hebben we voor de zekerheid maar een afrastering gezet, om herhaling bij deze vrijpostige dame te voorkomen.

Rodeo in de stal...

Geplaatst op 24 april, 2017 om 4:05

Naar aanleiding van een telefoontje, kwam Bator bij ons.

Bator is een stamboek dekbeer (Blonde Mangalitsa) vanuit Hongarije. Bijna drie jaar oud, een serieuze knaap van ruim 250 kilo, waar je dus paardje op blijkt te kunnen rijden.

Een waardevolle beer voor serieuze fokkers in de Nederlandse bloedlijnen. Maar wie gaat deze 'beer' verzorgen ?

Vooraf hadden we al foto's gezien van allerlei ravages die hij had aangericht. Complete opstalling met weidegang, veranderde binnen 1 dag tot een slagveld waarbij alles kapot en (af)gebroken was.

Daar wij voor een aantal jongelui ook een beschutte werkplek zijn, is er regelmatig achter de oren gekrabbeld. Wat haal je in huis..?

Gijs zou eerst naar Bator gaan kijken en dan zou er een beslissing genomen worden. Hij kwam in de avond terug, dus iedereen was al naar huis.

Toen we de andere morgen in de stal kwamen, was Bator al met Gijs meegekomen,........en dat was goed zichtbaar ook.

Volgens Gijs was het geen "kwaad dier", maar gezien de verwrongen staalconstructie, afgebroken parkers, omgevallen puinschotten, een spuitende drinkinstallatie en allerlei schuimbekkende dieren die over de hekken hingen, dachten we daar onderling verschillend over.

Niemand had het lef om bij Bator in het gangpad te stappen en na een ware krachtmeting had Gijs hem in een hok, (helaas hebben we hier geen filmpjes van gemaakt, wat achteraf best leuk had geweest, een echte rodeo)   Het respect voor Bator werd tijdens het opruimen en repareren alleen maar groter en hij kreeg de titel van "monster".

In de koffiepauze zijn er tientallen argumenten op tafel gegooid, waarom Bator met de eerstvolgende afspraak naar het slachthuis gebracht moest worden. Waardoor was Gijs zo blind dat hij hem "een ouwe lobbes" noemde en bleef tegenspreken dat hij agressief was..?!  Zo'n eigenwijze vent mag dan ook zelf voor dat monster gaan zorgen,.... binnenkort hadden we de ambulanceauto voor de deur staan.  Bator is een moordenaar !

Het ging niet zonder slag of stoot...

In begin erg wantrouwend, maar op een moment toch toegankelijk in zijn hok.  Voetje voor voetje kwam hij iets uit de hand weghalen en opeten. Blaffend als een hond, in postuur zoals een wild zwijn, liet hij zich tussen de oren krabbelen.

En nu, 7 maanden later, reageert hij op stemmen, knort gemoedelijk wanneer je de voerbak vult, staat te lonken om aangehaald te worden. Zodra je begint te krabbelen, schommelt hij met heel zijn lijf mee en knort van genot. Heeft hij echt een knuffelmoment, laat hij zich eerst op de kont zakken en daarna helemaal plat in het stro.

En niets is zo geweldig om deze masieve, gespierde geweldenaar, zijn krullen te borstelen.

En ( jammer genoeg :) ;) moeten we Gijs gelijk geven die regelmatig plaagt: "ik wist wel dat hij een goede vader zou zijn, dat zag ik in zijn ogen..."

Ja, Doeiiii,

de stalverzorgsters :P


Slecht naar hun zin.... (broedseizoen 2)

Geplaatst op 24 april, 2017 om 3:35

Moet je voorstellen dat je 10 maanden per jaar in een puur natuur-gebied loop. Je kan je maag vullen met allerlei grassoorten, kruiden, blaadjes, bloempjes,...  Het gebied is omgeven door 3 watergangen, waar je op plaatsen tot de buik het water in kan lopen. In najaar en winter krijg je het hooi en kuilgras bijgevoederd, wat er in de zomer aan overvloed was... bix voor de vitamines, enzovoort.

Dat is toch heerlijk !?  Zowel de dieren als de verzorgers genieten daar dagelijks van. Allebei helemaal in ons element.

Het natuurgebied ligt in een strook, waar de natuurbeheerders willen "vernatten". Dat is glooiend landschap. meer greppels, in herfst en voorjaar waterplassen laten ontstaan, e.d.

Dat verandert een gebied, zowel in de bodenmstructuur, als in plantengroei, maar ook trekt het ander soort dieren aan. Wanneer de schakels aansluiten zal er een cyclus ontstaan waardoor er planten komen die graag met natte voeten staan, er is groei van riet, biezen, heesters en meer, waar insecten hun beschutting zoeken, eitjes afzetten, ed. maar waardoor ze weer vogels aantrekken doordat deze het als voeding nodig hebben.

Wat dat betreft is de natuur prachtig..!

Het natuurgebied maakt ook onderdeel uit van een stilte-broedgebied. En aangezien er rondom deze polder, veel akkerbouwers en veehouders wonen, heeft staatsbosbeheer, - om schade aan weide en gewassen te beperken- deze polder aan de ganzen gegeven om daar ongestoord te kunnen broeden. Ieder jaar van 1 april tot 1 juni.

Dit betekend dat de runderen er 8 weken vanaf moeten.  Dit jaar komt het zo uit dat op de andere natuurgebieden ook bepalingen zijn waardoor we de kudde niet eenmalig in de veekar van perceel verkampen, maar ze moeten 6 weken op stal.

En daar zijn ze het absoluut niet mee eens.

Ze missen het gras, ze missen de wind door hun kuif, ze missen de ruimte, ze missen het scharrelen,

We doen ons uiterste best en rijden dagelijks een overvloed aan gras en kruiden bij, maar wanneer ze ons zien weglopen, stoppen ze met eten en worden we heel hard en heel lang, nageloeid.

Wat zijn we allemaal blij, als we weer naar buiten kunnen....

Kalveren opvang

Geplaatst op 12 april, 2017 om 3:05

Het begon allemaal na een bezoek van een collega-zorgboer. Er was een stierkalf geboren. Met dat er voor het diertje binnen 6 dagen geen onderdak was gevonden, zou hij door de veearts worden afgeschoten. Een prachtig kalf, geen gebrek, gezond en vitaal.

Waarom dan doodmaken..?  Ieder jaar moet zijn moeder kalveren, anders heb Nederland geen melk. De boer was blij geweest met een koetje in plaats van een stiertje. Maar ja, vanuit zijn boerenhart heeft hij nog een stier en werkt niet met kunstmatige inseminatie, daardoor ook niet met rietjes gecentrifuseerd sperma. Want dan heb je garantie dat er een koekalf geboren wordt. Zijn visie: Er gaat al zoveel kunstmatig, moet wel natuurlijk blijven.

Dus eigen schuld,......... !?  dat is ondernemers-risico ?

Iedereen zal begrijpen dat er een zakelijke kant aan een boerenbedrijf zit. Ook een melkveehouder heeft zijn financieele afwegingen te maken. Toch denk ik dat veel items (die o.a. negatief in nieuws zijn) meestal de gevolgen zijn van opgelegde regel en wetgeving, die een veehouder binnen zijn bedrijfsvoering nooit als eerste zal kiezen. P.S.  Regel- en wetgeving is noodzakelijk voor handhaving van basis-kaders. Ze werken niet als ze verzonnen worden als symptoombestrijding. Daarnaast is iedere veehouder zelf verantwoordelijk waar hij de (ethische) grens trekt.

Om een dagelijkse boterham te hebben, om alle facturen te kunnen betalen en onderhoud te plegen aan je opstalling, heb je een x aantal vormen van inkomsten nodig. Als boer ben je daarbij jaarlijks afhankelijk van het verloop der seizoenen. De schraalheid of overvloed in de schepping hebben invloed op de inkomsten van een boerenbedrijf. Als hobbyboertje heb ik mogelijk makkelijk praten, maar onder de streep bemerk ik vaak dat veehouders door bepaalde keuzes, de gevolgen daarvan als een boomerang terugkrijgen, waardoor men veel kopzorg hebt.

Door gek te doen, zijn er schakels in de veehouderij zodanig vergroot en uit de banden gegroeid, dat de gevolgen daarvan het probleem worden. Denk o.a. aan dierenhuisvesting, weidegang, mestbeleid, overproductie,........  onder deze categorie valt ook het jongvee. Om de melkproductie komen ze op de wereld, maar we weten er geen weg meer mee.

Toch wel zielig om dat kalfje te laten afschieten. Vanuit de auto werd er op de terugreis al gebeld: heb je vrijdag geen bestemming voor hem, komen wij hem halen. Gaan we in samenwerking met natuurbeheerders percelen pachten en geven hen daar nog een goed leven. Zo gezegd, zo gedaan.

jerseys, holsteiners, brandrood en allerlei kruisingen vulde al snel onze opvang. We moesten NEE gaan zeggen op meldingen en vragen. Het dagelijkse, wekelijkse aanbod kunnen we geen onderdak bieden....  Dus toch de kogel, want niemand hielp ons weer om ze voor het leven te houden.

In 2017 hopen we op bijna 60 ha.natuurgebied (opvang)dieren een goede verzorging en leefomgeving te bieden.

Wel kregen we berichten van onze administratie dat we voor de langere termijn, dieren moeten gaan selecteren. Niet overal Ja op zeggen!  Het ene ras is namelijk schraler dan het andere ras. Ze eten iedere dag van je, dus in cijfers uitgedrukt moet al dat gras en bijvoeding wel iets opleveren. Voor je eigen bestaansrecht is het wel een (belangrijke) keuze welk dier(ras) je laat begrazen. Want in de handel ( vraag en aanbod) zie je wel dat het ene meer oplevert dan het andere..., Wij weten niet hoelang je volhoud om andermans probleem op te vangen..? houd er wel oog voor dat er voldoende inkomsten uit voortkomen....!

En gezien het aanbod, is er uit duizenden kalveren te selecteren. Dus,.... met andere woorden: je ben gestoord als je niet voor rendabele rassen kiest...!  Dus als hobbyboertje heb ik dezelfde dillema's als de veehouders in het groot. Want ik neem niet zo snel afscheid van iets.

Maar,.... - eerlijk is eerlijk-, ....ondanks de opvang van jongvee, red ik er maar een paar van een vroegtijdige dood. Eigenlijk een druppel op de gloeiende plaat. Met alle schouderklopjes van buitenstaanders, weet je dat er dagelijks honderden kalfjes worden "opgeruimd". Als gevolg van een oorzaak die we niet aanpakken.

Is het dan eigenlijk wel een luxe-probleem..?

Nee, het is de armoede van onze welvaart !

Boer Gijs


Broedseizoen

Geplaatst op 6 april, 2017 om 4:15

Op Strijen zijn de runderen nu weggehaald. Van 1 april tot 1 juli krijgen de ganzen de polder om te nestelen. Dit heeft als doel dat de ganzen in kolonies verzamelen en niet op willekeurige percelen gaan broeden. Nu heb ik gehoord dat er in de Hoeckse Waard 580.000 ganzen zijn geteld in winter 2016/2017. Het blijft een prachtig gezicht om allerlei ganzensoorten in groepen in het veld te zien. Maar ik begrijp de argumenten van de boeren, op wiens grasland zo'n groep neerstrijkt... Wat deze dieren kaaltrekken en als uitwerpselen achterlaten, gigantisch !!  De bodemstructuur moet na het vertrek van deze dieren zich helemaal herstellen. (De grond verzuurd er van)  Er is een akkerbouwer die met een crossmotor een honderdtal heeft opgejaagd. De dieren zagen het veld met wintertarwe als sappig weiland aan. In dit geval is er een soort vermaak, wanneer je ze bij de buurman ziet neerstrijken. Vandaar dat de ganzen een polder natuurgebied voor zichzelf krijgen. Zo blijf je vrienden.

Wat ik niet helemaal begrijp is de absolute leegloop wat betreft begrazers in ditzelfde gebied. De vogels mogen ongestoord broeden. Maar wel in een periode waarin de natuur tot glorie komt. In de meest groeizame periode laten we alles groeien en bloeien en staat er op 1 juli een stuk achterstallig onderhoud in het zaad, waarover dan weer van allerlei frustraties zijn. In de meeste gevallen wordt er grof gemaaid en onderhoud gepleegd, terwijl de opbrengst wordt weggegooid want het is doorgeschoten. En wat er na 1 juli dan niet allemaal met trekkers en grote machines wordt kapot gereden...... !?

Ik heb in de praktijk nooit gezien dat er een dier ( paard, hoornvee, schapen) een poot in een vogelnest zet. Zowel een nest met broedeieren, als met broedende vogels, als met uitgekomen kuikens, wordt gezien, gerespecteerd en met rust gelaten. En dat geldt niet allkeen de (grote) ganzen, maar ook de leeuwerik, fazant, plevier, kievit, patrijs, scholekster, e.d. Bij de hoge pollen met gras, vind ik vaak de nesten met eieren en jonge kuikens.

Hier moeten we nog eens goed over nadenken. Want de vogels kijken niet op de kalender wat betreft gezinsvorming. Twee of drie broedsels per jaar is normaal.

En ben je iets later aan je nestje begonnen..? Heb je kans dat de natuurbeheerders het pletten onder hun trekkerbanden of klepelmaaier, want de kansen zijn voorbij en het moet weer "glad" gemaakt worden voor alle natuurliefhebbers die in de polder komen recreeren.

Wordt vervolgd.


Rss_feed