Natuurboerderij De Waarden

algemene informatie over onze projecten en activiteiten...

Blogs van Boer Gijs

Om u te informeren over allerlei dingen die we ondernemen, leek het ons leuk om een blog open te zetten.

Boer Gijs gaat dingen noteren, welke dan worden uitgewerkt en geplaatst.....

De namen en afbeeldingen van personen hebben niet altijd een directe link naar de betrokkenen.

overzicht:  volledig / samenvatting

Een rake vraag....

Geplaatst op 5 september, 2019 om 17:40

Wie denkt dat het bij boerengesprekken niet kan roken, heb het goed mis.... !

Dan vallen er woorden, die zijn lang niet altijd voor herhaling vatbaar.

Er zijn bij ons regelmatige- felle discussies gaande, 't betreft het natuurbeheer.

Allerlei belangen, weersomstandigheden, groei en bloei, en vele zaken meer....

Aan de buitenkant zou je denken dat een groep natuurbeheerders veelal op 1 lijn zou moeten zitten en in algemene belangen op een zelfde doel aansturen,

maar in de organisaties hebben we het toch soms over twee uitersten op een zelfde lijn.

Zo ook met het natuurlijk begrazen door herkauwers en het verplichte maaien door staatsbosbeheer vastgelegd.

Als veehouder kijk je naar wat de dieren - in de gebieden- op lengte zouden houden, als ook wat er aan voorraad zou zijn tot de herfst/ winter..

Terwijl een opzichter van SBB op de kalender een datum heeft geprikt waarop alles gemaaid en afgevoerd moet worden. En of het broedseizoen dan wat later is gevallen in verband met een kouder voorjaar, of dat een koppel nog een tweede nestje heeft gelegd, of dat de groei anders verloopt in het kwartaal, regen, warme of koudere temperaturen,..... De stelling van Staatsbosbeheer is : op data doet dat er allemaal niet meer toe, de polderbewoners hebben een kans gehad, motoren starten en maaien..!!

Gebeurd dat in de praktijk, wordt alles na 15 juni kort en klein geslagen.

Natuurgebieden ( wat eerst stilte- en broedgebied was) veranderen in gecultiveerde parkpercelen, waar grote traktoren met maaibalken en opraapwagens, heel veel levende have pureren en uitmoorden. Want weinig mensen hebben enig besef van de hoeveelheid o.a. bloemetjes, zaden, insecten en eitjes die er gedood en geaborteerd worden door natuurbeheerders die - voor de publieke opinie- de uitgebloeide rommel opruimen.

Net als vorig jaar - waren er weer warme weken, met temperaturen boven 35 graden Celsius. 

Wij zeiden : niet maaien, alles verschroeit , je bewerkt een genocide en tot de herfst is de groei er uit. ...!!

De andere partijen zeiden: Het is half juni, nu maaien !!

Maar stel je dan de gevolgen eens voor !  We maken een kaalslag waarvan we op voorhand weten dat de natuur moeite heeft zich daarvan (weer) te herstellen. Er was in het voorjaar veel jongbroed, maar vogels die ook een kuiken lustten, kaapte ze uit nest of bij ouders weg.... Je wil nu wel gaan maaien, maar er zijn vogels die direct weer aan een tweede broed zijn begonnen. Die jongen kunnen nog niet vliegen..... Fazanten en hazen hetzelfde verhaal.... !!  En met dat je nu maait, verwacht niet dat het weer zo snel aangroeit dat de begrazers hun dagelijkse voeding gaan vinden, dus bezorg je roofbouw in je gebied. Als dit de natuurlijke gevolgen zijn van de weersomstandigheden, dan is dat zo, maar nu is het menselijk beleid.... en dat is niet goed !

Niets mee te maken, in het contract staat 15 juni, kijk op de kalender, je had al moeten maaien....

En we hebben gemaaid, zonder trekkers, maar achter een maaibalkje van 100 cm. breed.  Eerst voorlopen op nesten of jonge dieren en als comprommis hebben we er een prachtige lappendeken van gemaakt. Eerst stroken of vakken waar uitgebloeide voorjaarsbloemen stonden, een week later het hoge gras met ongewenste distels of brandnetels. Twee weken later de kraamkamers van rupsen en insecteneitjes.

Al wat gemaaid werd , hebben we laten liggen. Want de koeien ruimen het wel achter ons op. En zo kregen larven, eitjes en popjes nog een kans om een veilig heenkomen te zoeken. En we zien toch veel libelles..!

Maar aan tafel wel een zeer groot meningsverschil met mensen die - op hun visitekaartje- een titel voor de naam hebben staan.

Van dik hout zaagt men planken, als u begrijp wat ik bedoel.

En natuurlijk, wanneer je denk dat je gelijk heb, ben je eigenwijs en probeer je bij hoog en laag de ander te overtuigen. En dan zijn er nog gezagsverhoudingen in de partijen, dus er wordt nog wat met machtsuitoefeningen geschermd.

En toen kwam die vraag, zomaar in het algemeen gesteld, maar een verhitte opzichter beet zich er gelijk in vast,

Hoe oud ben je nou..?

En wanneer denk je met pernsioen te gaan ? .... "Nou na 30 jaar werken, hou ik het graag voor gezien.."

Geloof je in de schepping of de evolutie ?..... " in de evolutie, natuurlijk ...! "

Zo, en vind je het dan geen grote verantwoordelijkheid, dat je in 30 jaar meer kapot kan maken, wat volgens jou 200 miljoen jaren er over gedaan heeft om te worden wat het nu is..?  Waarvoor zou een volgende generatie jou moeten bedanken...?

We hebben het glas leeg gedronken en binnen 5 minuten was de kantine leeg.

Maar wel een opmerking die blijft malen., nog eens goed over nadenken. 



Diana

Geplaatst op 15 juli, 2019 om 7:35

's avonds telefoon.

Ik had contact met ene Diana, ze stond op dat moment voor een keuze in haar oipleiding tot veearts.

ze woont in de Randstad, had ervaring met reptielen en honden, maar het grote vee trok haar aan.

Maar waar heb je onder de rook van Rotterdam en Dordrecht nog melkveehouderijen ?

En ja, school ging het liefst uit van een halfjaar stage..

Via google kwam ze op onze site, snuffelde wat bij onze fotootjes en tekstvakken.....

En doordat ze de stoute schoenen had aangetrokken, hadden we elkaar nu aan de lijn....

(nou Diana  hardstikke leuk..!!)

we spraken elkaar voor het eerst op een bankje, midden in de polder.

koffie en thee uit een thermosfles en met dat we onze speculaaskoek zouden nemen, verscheen de eerste schotse hooglander op de terp.

Met haar stagemap op de knieeen, allerlei wapperende schoolopdrachten onder haar jas, zat ze binnen no-time, helemaal verblufd tussen de kudde runderen waarnaar ze op zoek was.

We hadden al volop gebabbeld over het kruidenrijk weidelandschap, de vegetatie van deze runderen, spijsvertering bij herkauwers, maagstimulatie bij jongvee, de invloed van begrazen en maaien op deze natuurpercelen.  En dan hoor je gelijk of mensen er iets over weten of een leek zijn op dat gebied..... ( Het is ook heel leuk wanneer je dan iemand treft waarmee je op niveau kan brainstormen, zeker met Diana )

" Dus , na een halfjaar zou jij volgens mij wel kunnen inschatten wat je tegenkom, als je bij een rund zou moeten snijden..."

Ze was werkelijk sprakeloos, (heeft de eerste weken ook niet veel gezegd, alleen maar gevraagd..)

we hebben als team een prachtige tijd met elkaar gehad. Het klikte onderling, samenwerking was goed en we hielpen elkaar naar beter.


En toen was er een bevalling met een gekeerd kalf, waarbij halverwege toch gekozen moest worden voor de keizersnede. Anders zou het twee levens kosten.

En daar stond Diana, voorschoot voor, plastic handschoenen tot haar schouders. en een zeer scherp mesje. De veearts had de vacht geschoren en ontsmet op de plaats waar gesneden moest worden. De koe kromde zich bij iedere perswee, terwijl het kalfje vastzat in het geboortekanaal omdat het bekken te smal was. Nog een flinke lik jodium als ontsmetting op de huid, "op hoop van zegen"..!

Met het geluid als van een scheurende krant sneed Diana voor de achterpoot een jaap van 40 cm in de koeienbuik.

Met haar handen moet ze dan op zoek naar de baarmoederwand en het kalf. Daarbij zoveel mogelijk andere delen onbeschadigd latend.

Dan een opening in de baarmoeder maken en voelen waar het kalf met de kop ligt.

In dit geval moest het kalf met de achterpoten weer uit het geboortekanaal getrokken worden en voorzichtig via de wond naar buiten gehaald.

Maar het lukte...!!  Diana had de pootjes, en op een moment gleed het kalf achterstevoren op het stro.,

Dat zijn spannende, zware klusjes, en toen merkte ik pas dat bij Diana de tranen bleven lopen...

( alsof die plons met vruchtwater niet genoeg was voor een stel natte sokken)

Later vertelde ze mij hoe ze haar armspieren voelde verzuren bij het loswrikken van de achterpoten vanuit het geboortekanaal, hoe de gedachten opflitste.... je gaat het niet redden...!! de koe raakt ook uitgeput. Dit is een klus boven je krachten..!!

En toen kwam het los en lag het gorgelend aan haar voeten.....

Automatisch veegt ze het slijm weg uit bek en neus en met handen hooi veegt ze het kalf wat schoon.

Met dat het kalf goed reageert, mag de moeder het verder schoon likken.

En dan eerst papieren zakdoekjes voor Diana...

Goed gedaan meissie...!  

Iemand moet het eerst ervaren om te weten wat het is om op het scherp van het mes te moeten handelen.

Dat dubbeltje op zijn kant, die momenten van op leven en dood...!

Dat geeft iets van respect , zowel voor het leven als voor de dood, terwijl jij daar tussenin handelend moet optreden.

Dat weet Diana nu ook, en daarom wordt zij een goede veearts.

Let op Gijs zijn woorden....


P.S.   collega's; worden jullie gebeld door ene Diana. haal haar gerust in je bedrijf, ze is een vakvrouw ! 


meetellen

Geplaatst op 15 juli, 2019 om 4:00

Hij is 17 jaar en 1.52 meter lang. Arie is zijn naam.

Vanaf de dag van zijn 17e verjaardag verteld hij iedereen die naar zijn leeftijd vraagt : ....ik word 18 jaar !

Hij heb al heel wat opmerkingen en plagerijtjes moeten incasseren over zijn postuur en lengte.

Het is ook een serieus praktisch punt om rekening te houden met kilo's en de hoogte waarop je iets weglegd, want Arie loop al heel vaak op zijn tenen. T' is ook niet altijd zo dat hij er met een stukje zelfspot mee om kan gaan.

Soms zelfs zo frustrerend dat hij het materiaal in de hoek smijd en brult: wacht maar tot ik groot ben...!  Nu denken de artsen dat dit maximaal 1.57 meter zou kunnen worden.

Na ruim 2 stagejaren hebben we vorige week de eindevaluatie gehad. Dat betreft zijn vakgebied, vaardigheden en persoonlijke groei.

Wat het laatste punt betreft zat daar een basis van gezamelijke humor en goede samenwerking.

Zoals ik zei : Wat betreft zijn lengte steekt Arie niet snel ergens met kop en schouders boven uit... 

Maar wat betreft zijn kennis en kunde staat hij zijn mannetje  En daarbij komt zijn snelheid...

Een collega heeft hem de erenaam van "sprinkhaan" gegeven, want door zijn vlugheid hebben wij hem veel dingen moeten gewonnen geven.

En...., in twee jaar tijd zagen we hem van een schooljongen veranderen in een vent.

't begon met overslaande stem, (ik denk dat hij nu een bariton is) 

spierontwikkeling, wat hij naast het werken ook op de sportschool stimuleerde.

Maar de meest positieve zelfbeeld ontwikkeling zat toch wel in de (beginnende) baardgroei.

Met het blote oog nog niet te ontdekken, zat arie al aan zijn "snorretje" te plukken.

Stond er een moeilijk punt op de werkbespreking, wreef Arie bedachtzaam door zijn "baard" 

En natuurlijk werd er - ook daarover- gedold, ... Joh, 't wordt tijd dat je die grashalmen een keer afmaait,

Of : wanneer gaat die rietkraag er af, Arie...?

Maar Arie verblikte of verbloosde er niet van, en voorzichtig plukkend aan zijn bakkebaardjes, was steeds vaker zijn conclusie:  ".. praten jullie maar, het groeit wel he..!? "

Sinds twee maanden is hij bezig om een kneveltje te kweken, een klein plukje haar in het midden van de kin - bij de onderlip.

Na zijn serieueze uitleg in de koffiepauze, riep een studente tegen een binnenkomende collega:  Deur dicht..! de knevel van Arie waait anders voor zijn ogen....!


Arie heeft in ieder geval een positieve stage beoordeling. 

Zeer goed gedaan  !

Na het vertrek van de commissie proeve van bekwaamheid, zegt hij tegen mij:

"volgende keer ga ik op jouw stoel zitten...."

"hoezo..."

"daar valt het zonnetje meer op je gezicht, zien  ze misschien ook dat........... "'

hij recht zijn rug en stoer schraapt hij over zijn kin.



Stoer

Geplaatst op 8 april, 2019 om 18:05

Het moest er een keer van komen....

Er zijn hondenbezitters die in of door hun hond, zelf een soort status of positief zelfbeeld krijgen.

Zeker wanneer ze hun hond iets stoers zien doen.

Voorbeeld ?

Je hond aan het begin van het gebied loslaten en dan toekijken hoe zo'n dier zich dolblaft tegen kippen, schapen en koeien, die achter een afrastering lopen van 1.80 meter hoogte.

In de eerste periode schoten de boerderijdieren alle kanten op, Wat de hond meer stimuleerde om als een razende, luidblaffend langs het hek heen en weer te vliegen. En wanneer de hondeneigenaar dan ter plaatse komt, wordt niet de hond tot de orde geroepen, maar wordt er met een soort van tevredenheid naar geschockte kippen en konijnen gekeken, met een opmerking als: 

Ja,... hij zou het liefst aan het werk gaan....., 't zit hem gewoon in de genen..., 'n goeie jachthond !

Het ging zover dat ik het idee kreeg, dat de hond eerst een commando kreeg, voordat de baas zijn riem van de kop lostrok.

Drie keer is scheepsrecht, dus daar besteed ik 3 opmerkingen of 3 gesprekjes aan.


Mijn dieren zijn inmiddels aardig gewend aan de drukteschopper(s)

Ze willen nog wel eens wat opschuiven wanneer ze hen zien komen, maar liggen ze lekker te herkauwen of in een zandbadje...., so what, blaf je schor, je kan toch niet over dat hek komen.

Behalve Sjors, (stiertje) zodra dat hij (bazen of honden ?) ze in de smiezen krijg, loeit hij een keer ter waarschuwing en zet zich als heer en meester schrap in de wei. Alle weidedieren zien in hem een beschermer, terwijl hij geen poot verzet, maar de honden met hun bazen volgt tot ze op veilige afstand zijn. Met dat ik in de buurt aan het werk ben, krijg je vaak de opmerking van: .... ook een watje he..? die stier.... durf amper bij het hek te komen,.... moet je zien,... hij verstijfd van angst, haha....


( nu is Sjors al 3 jaar bij ons en ik durf te zeggen dat hij absoluut geen watje is...)

Waarom ik meestal maar reageer met : "...Onderschat nooit je tegenstander..."

Nu is het gebeurd dat we een veetrailer moesten lossen, waardoor de hekken open stonden.

Dat heeft de hond waarschijnlijk gezien. De baas ook..?  Hij liet in ieder geval zijn dier gewoon los.

Deze zag zijn kans open om nu eens achter het hek de dieren op te jagen. 

Rond de stal zijn de hekjes 0.80 - 1.00 mtr. hoog, dus door een opgenaaid dier met een goeie sprong goed te nemen.

Met een snelle - niet af te remmen- spurt was de hond zo in de wei, waar de baas vanaf het voetpad over het hek hing om te zien hoe zijn hond onze dieren zou opjagen ?

Dan toch buiten Sjors gerekend...  want dat is een muur waar je tegenop loop en met zijn horens en nekspieren een volleerd judo kampioen.

in dit verhaal de geluiden en details besparen.

Als afsluiting zouden we kunnen BBQ-en ..

Arme hond, jij was niet wijzer ...

dat je stoere soortgenoten en hun bazen er lering uit trekken.

een (bijzondere) natuurwandeling

Geplaatst op 2 april, 2019 om 5:20

Je kan jezelf weleens in een knap lastig pakket brengen...

in een vurige bui heb ik een (1) keer aan een debateertafel gezegd : "Kan niet, staat niet in mijn woordenboek, en anders pas op de achterkaft.,.!.."  En daar wordt je dan af en toe mee geconfronteerd,.... waarbij je dan het gevoel kan bekruipen: Oef, wat heb ik gezegd..?! 

Een spontane en zeer enthousiaste jongedame nam contact met ons op.. Met hun tweetjes waren ze bezig met een afstudeeropdracht en zochten naar een mogelijkheid om het in de praktijk uit te voeren. Waar ze ook aanklopte, kregen ze nul op rekest, dus ....... alle hoop op "kan niet" staat niet in het woordenboek en "willen is kunnen"...  De meiden hadden het al haast tot in de puntjes geregeld, het zou daarom alleen al jammer zijn als zoiets door slappe argumenten geen doorgang zou kunnen hebben..  (na een paar keer achter oor krabbelen)  Yep..., we gaan er voor !!


Vrijdag was de dag.

Om half tien al een heerlijk zonnetje met een lekkere gevoelstemperatuur. 

Ik zou in het natuurgebied op de parkeerplaats de bus opwachten. Met een flinke ketel met koffie, chocomel en theewater.

in de veekar hadden we balen stro meegebracht om deze als bankjes te laten functioneren. Met de picknickmanden van de collega's leek het zowaar op een boers terrasje..!

De buschauffeur had strak gereden, want precies op afgesproken tijd draaide hij de partkeerplaats op. Het duurde even, maar daar kwam het gezelschap achter elkaar de bus uit. Alsof men in de Zwitserse Alpen aan een afdaling bezig was, want iedereen had een gordel om en was door een touw verbonden aan zijn of haar voorganger.  Stevige wandelschoenen, donkere bril en een eigen stok.

23 jonge mensen, voor wie het altijd donker is, omdat ze stekeblind zijn...  (op zo'n momdentje flitst het dus door je hoofd: oef, wat heb ik toegezegd...) Met deze groep gaan we een natuurwandeling maken en alles bekijken wat de natuur ons biedt.

Maar de twee studenten-meiden waren er gelukkig ook bij..., met zoveel enthousiasme en gebabbel, dat alles smelt als voor de zon en in korte tijd ben je weer 20 kilo lichter. Ze hadden een leuke opzet voor koffiepauze en kennismaking en in no-time was het overal gezellig.

Iedereen kreeg een oortje in, en ik een speakertje voor. En voor het eerst in mijn leven heb ik een wandeling gemaakt, waarbij ik alles hardop benoemde en een omschrijving gaf bij wat ik zag, voelde en erbij beleefde. Ik had tot die dag ook nooit zo'n (emotionele) betrokken groep achter me aanhangen. Deze mensen zien niets, dus door veel aanraken, tasten, snuiven, luisteren, (aan)voelen ontstond er een beeldvorming.

Als een slang liepen we als 37 backpackers door bos en polder te schuifelen en ondernamen in 5 uur tijd een tocht van 7 km.

En onderweg hebben we ontzettend veel gezien.!

( ik kan deze ervaring moeilijk beschrijven, ik ben er gewoon een paar dagen stil van geweest...)

Om maar iets te noemen:

"... het pad maakt hier een bocht, anders zouden we de sloot inlopen....."

"... ja ik voel het aan mijn gezicht dat er water is....'

" ...de sloot is mooi schoon, het water is zo helder dat je tot de bodem kan zien..."

"... dus is het water blauw ..? "  Ja.

"... waar denk jij aan bij de kleur blauw..?

"... tintelfris, bubbels, ... het moet een sterke kleur zijn, want water is niet te pakken.... kan behagelijk aanvoelen, maar ook koud..

"...( even testen) en donkerblauw..?

"...dat kan iets met storm, onstuimigheid te maken hebben, maar ook tranen in ogen...

We zaten op een boomstronk iets te eten toen de kleur bruin werd genoemd. Een meisje wist zich daarvan geen voorstelling bij te maken.

De begeleidster pakt een handje met houtmolm vanuit de halfvergane stam, geeft het aan het meisje en zegt: dit is bruin..!  Ze tast, knijpt, ruikt...

"dat vind ik een mooie basiskleur, geloof ik. hij ruikt naar de aarde en de herfst.terwijl hij ook zacht is. Is de kleur bruin van vezels...?

De begeleidster pakt een stukje mos en zegt:  de natuur combineert deze kleur vaak met bruin, deze zijn altijd wel samen.

Haar vingertoppen gaan over het mos, ze voelt de veerkracht, de fijne structuur.... "Ja, dat kan ik me voorstellen, dit moet een frissere kleur zijn, terwijl ze ook een vleugje herfst heeft..... oke, groen. !?  daar zijn dan wel verschillende tinten in, want echt donkergroen voelt en ruikt naar de kerstboom.

Later verteld de begeleidster mij dat ze zich regelmatig verwonderde over de afstemming van kleuren in thuissituaties en bij kleding combinaties.

We hebben een zeer gezellige, ontspannen dag met elkaar. Iedereen geniet volop en er wordt wat gelachen. Als je mensen leert kennen, is een handicap geen belemmering of beperking.


Ik moet nog een verhaaltje doorvertellen, wat een jongeman tegen mij vertelde:  In de instelling was een man komen wonen, die op latere leeftijd blind was geworden. Op eigen voorstel was hij begonnen om het brailleschrift te leren lezen. Dat is best moeilijk, dus af en toe zat hij te zuchten boven zijn lesboek. Een medebewoner die heel goed kon lezen zou hem helpen om het braille onder de knie te krijgen. Zijn advies was om met een eenvoudig, klein stukje tekst te beginnen. Hij geeft de man een reep grof  schuurpapier, waarop die man mompeld: dat is klein geschreven.....


Als het zonnetje gaat zakken, sta ik bij de eerste traptrede van de bus, om al mijn vrienden en vriendinnen uit te zwaaien.

Bij iedereen zou ik wel willen zeggen:  Nee joh, ,.... maar jij bedankt, want door jou heb ik een prachtige dag gehad !

Door jullier wandeling, ben ik er weer eens op gewezen waar ik zo gedachteloos aan voorbij kan lopen...

Maar hardop zeg je:  we houden zeker contact en in de zomer en herfst doen we het nog een keertje gezellig over...


Als laatste de twee meiden, het brein achter het geheel....

met een tril-lip en een heerlijke doos chocolade.

Er is zeker sprake van een goede en zeer geslaagde dag !

De ene zegt:  "T is waar he,... willen is kunnen...!   

Zeker weten meiden en je levenlang nooit vergeten...

de andere : ".... en na vandaag staat "het kan niet",... bij mij ook op de achterkaft..."

Meiden..!!! ...  zet hem op,...voor mij zijn jullie beide CUM LAUDE geslaagd en vind ik jullie een aanwinst binnen de zorgsector !



bijen

Geplaatst op 26 maart, 2019 om 16:50

Sinds vorig jaar hebben we vier imkers in het netwerk. Mensen die hobbymatig met bijenvolken en bijenkasten bezig zijn. Aan vergadertafels  komen ze vaak met waardevolle aanvullingen of zienswijze wat betreft natuurbeheer. Waarbij het mij nog niet helemaal duidelijk is of deze aandachtspunten van eigen bevlogenheid komen of dat ze het via hun bijen krijgen binnen gevlogen. Dat Is ook geen schande, want iedere natuurfreak weet dat er vanuit de natuur veel is te leren.

Door het idee dat we in 2019 graag met lokbloemen voor vlinders en bijen aan de slag willen, waren we al diverse malen uitgenodigd voor een bezoek aan de bijenstal. Vanuit de imker- informatie weet ik dat de bijen met ca. 10 graden Celsius gaan vliegen om op speurtocht te gaan. Met dat het voorjaar wat wisselvallig of guur weerbeeld heeft, blijven de bijtjes graag dicht bij huis. Dus van een stalbezoek was het nog niet gekomen.

Maar met de mooie dagen van vorige week kregen we een belletje met de opmerking : als je iets moois wil zien, moet je nu komen....!

Zo kan het gebeuren dat je een uurtje later bij een aantal bijenkasten staat, waar honderden bijen rondzoemen, af- en aanvliegen.

Het lijkt Schiphol-Airport wel, heel druk, maar geen chaos. En al staan er wel 20 kasten, ieder bijtje kent zijn eigen voordeur..

Dat het imkers zijn met passie voor hun hobby, wist ik al. Zo zeker weet ik ook dat ik alle informatie die deze mensen vertelden niet in goede volgorde kan doorgeven. Bijen zijn facinerend, of om mijn collegaatje te citeren:  SOOO, ECHT WAAR ?.... NIET TE GELOVEN... !!

Want onzichtbaar in de kast is daar een koningin, zijn er lakeien die haar verzorgen, zorgen er bijtjes,voor de eieren, zijn er kraamverzorgsters, kindermeisjes, oppasjuffies. Is er een team bijen die zorgen voor de klimaatbeheersing en airco. Zo krijgen ze het voor elkaar om met het wapperen van de vleugels de kamertemperatuur op 25 C te houden. Zo is er een afdeling werkbijen die zorgen voor de dagelijkse maaltijden, zorgt een ander team bijen voor de voorraadkasten.

Ook op de voordeurmat is een compleet team bijen bezig om alles goed te laten verlopen.

Er zijn portiers, er zijn beveiligers, er staan soldaten, en daartussen werkt een groot team van transport en logistiek. Er zijn aanvliegers, er zijn ontvangers, er zijn transporteurs, En je ziet ze komen : de ene werkbij met groen stuifmeel (wilgen) de ander heeft geel stuifmeel (forsythia) en een ander weer rood stuifmeel (paardenkastanje)  En het leuke is dat ieder bijtje wordt gewaardeerd bij wat hij meebrengt. Een bijenvolk is daarin een toonbeeld van hoe je gezamelijk de schouders onder een klus zet... Ze worden ook niet moe om daarna weer een route te vliegen...

De imker verteld: Als ze zo goed hun best doen, laat ik als beloning altijd wat honing voor ze zitten... ze vliegen het tenslotte per druppeltje binnen, dan moet je als mens ook weer niet te inhalig zijn...


Die onnozele beestjes hebben geen idee wat de voordelen voor de natuur en mensheid zijn, als gevolg op hun rusteloze speurtocht naar honing en nectar. Ze hebben geen weet van de bestuiving en vermeerdering die ze aanbrengen, gelokt door allerlei - van hen afhankelijke- bloesem, met hun onderscheiden kleur en geur.

Hun bezigheid bezorgt tenslotte de mensen zomervruchten, een najaar-oogst, ja zelfs een wintervoorraad !

Nee, het is niet moeilijk om een uurlang naar deze gedreven diertjes te kijken. Het dwingt zelfs een soort respect af.

Door ene oerknal tot stand gekomen,

Niet te geloven...!

bewijs

Geplaatst op 25 maart, 2019 om 7:45

Er zijn mensen die je volgen, ook op de blog..

Daarom vinden mensen dat ik in die blog over die verrekijker(s) wat doorgeslagen ben, te opgeklopt, niet erg geloofwaardig.

Onder een lolletje ging het zover dat 4 man is uitgedaagd om op een middag te helpen verven, waarbij mogelijk het bewijs zou kunnen worden geleverd dat je vanuit de flats rondom de dierenweide in de gaten wordt gehouden bij de activiteiten die je onderneemt.

De uitdaging werd aangenomen en op een mooie , zonnige middag, waren er vier vrijwilligers met verfblik en bokkepoot.

we zouden hekken en plantenbakken in de beits zetten.

Vooraf hadden we schragen opgezet, zodat de mannen heerlijk in het zonnetje konden verven.

Onder het werken door werd er met schuin oog gekeken of er "verspieders" waren te traceren, maar omdat er aan de straatkant geen balkons zijn, kijk je tegen de gevels van 7 flatgebouwen aan en is er geen mens tussen de kamerplanten te zien.

Na de pauze is het tijd om een nieuw aantal planken uit te leggen, zodat deze aan alle kanten een lik beits krijgen.

We spreken af dat schilder nummer 2, de kopse kant van de plank die hij onder handen heeft.... "vergeet" !  (14.12 uur) 

En nummer 4 doet van 1 plank de helft van de smalle kant.  (15.36 uur) 

De mannen verven er lustig op los en zodra de plank aan twee kanten gedaan en redelijk droog is, wordt hij rechtop in het zonnetje gezet.

Zo met elkaar klodderen we een flink aantal planken vol en staat er een mooie voorraad gebeitst hout klaar.

Om 16.30 uur wordt het stopsein gegeven, het is mooi geweest. Deksels op de verfblikken, kwasten verzamelen, handen wassen.....

16.32 uur  :  TTRRRRIIIING

"Dag met dhr. H....., ik zie dat jullie stoppen met verven, daarom wil ik doorgeven dat er 1 van die vrijwilligers de kopse kant van een plank is vergeten..., Nee, graag gedaan..... onbehandeld hout gaat toch vaak als eerste rotten, heh....

16.35 uur : TTRRIIIINNGGGG

"Ja met mw. J.... ik zag dat je telefoon had, dus misschien gaat het wel over hetzelfde, maar die man met dat petje op heeft van 1 plank maar de helft gedaan,...... nee, de grote vlakken heeft hij mooi geverfd, t gaat om dat smalle strookje van de zijkant..... ja gewoon vergeten denk ik.... Nee geen dank, ik hou het wel in de gaten,..... trouwens: je had 1 vrijwilliger die alleen met kwast heeft geverfd, op die planken heb je een paar van die druipers zitten,..... ja ...., die andere gebruikte een verfrollertje om goed te verdelen....dan heb je er geen last van..... Nou, Daaaag.!

Mannen : is er met 6 telefoontjes, binnen het kwartier, voldoende bewijs geleverd dat Gijs niet overdrijft..?  :) 



Een stiertje voor in 't Waalbos.

Geplaatst op 14 maart, 2019 om 16:35

we zijn een stier wezen ophalen, en wel een schotse hooglander.

Vooraf al een paar keer met de eigenaar contact gehad over een plan van aanpak. We zouden een datum afspreken, hij zou dat stiertje bij huis zien te zetten,.. "hij eet zo een boterham uit de hand,... maar neem wel wat hulp mee...., want het is een slimmerik "

"oh ja, breng ook een goeie kar mee, pas kwam er ook een man een dier ophalen,... met zo'n kar van boardkarton. toen we heur in de kar hadden..., voordat ie aan het ende van de weg was, stak er al een hoorn uit de zijkant, en binnen tien minuten waren ze weerom, heel de zijkant er uut gedrukt..... " Mjah, ze zijn niet kwaad, maar wel oerrrrr, ..... en dit stiertje is een slimmerik hoor.....

Dus, -onderschat nooit je tegenstander-, thuis wat extra voorzieningen getroffen aan onze veekar, en wij naar Overijssel....

Die boer woont werkelijk prachtig,... middenin 3000 ha. natuurgebied. Daardoor komt een opmerking: "..we halen hem wel dichter bij huis.."in een andere context te staan. Je hoop hem dan in een schuur of kraal te treffen.... een afrasering naar de kar en inladen is kat in het bakkie...

"Neu, hij vertikte het vanochtend om dichterbij te komen, normaal doet tie het wel, als hij een boterham ziet wappere, nou....maar ik denk dat tie een voorgevoel heb...Dus we zullen hem hier motten zien te vangen..." ( Tja, hoe ver is mijn heide.., hij liep op een stuk van 7 ha. bos) 

we hebben echt wel serieus geprobeert om hem in een hoek te krijgen en richting de kar te dirigeren,... een lachertje, we werden ter plekke gedold. Met 9 man liet hij ons alle hoeken van het bos zien. 

Toen we allen hijgend over het hek hingen, na de zoveelste run, had de boer nog een idee:  'k Denk toch dat ik Bart moet bellen,.... dan spuiten we hem wel......  Niemand reageerde, want ik denk dat iedereen het kansloos inzag, gezien de uren en ritjes die wij al achter de stier hadden afgelegd.

Bart werd gebeld en Bart kwam......

Werkelijk, groot respect voor deze atleet, marathonloper, voetbalspits, enzovoort, enzovoort  en dat over een ongelijke bosbodem, met knoesten, wortels en bramenstruiken.

Gewapend met een injectiespuit, ging hij als een indiaan achter de stier aan. En rennende weg, tot drie maal toe een injectie in het achterwerk van de stier..... wat een snelheid hadden die twee.

Binnen een kwartier was de stier toen aan een koptouw, en naar de kar te (bege)leiden. Het shotje was zo pittig dat hij heerlijk in de greppel er bij ging liggen. natuurlijk midden in het perceel, en zie dan maar eens beweging in 300 kilo te krijgen.

Met een tractor de veekar het bos ingesleept, zo dicht mogelijk bij de stier, laadklep open...., een verlengd koptouw door de ring in de veekar...., want dat spul werkt een kwartiertje en dan komt ie weer bij,.... kijk maar naar zijn ogen, met zijn kop is tie erbij, maar de poten willen effen niet meer,... ja, pas op, zodra dat tie gaat staan,.. actie !! want tis een slimmerik hoor...!

Ja , daar wisten we inmiddels alles van.

Met dat hij de krachten weer voelde terugkomen, gingen de wilde haren ook weer overeind staan...

Net op tijd hadden we hem in de kar.

In totaal 3 uur en 20 minuten gedaan over het inladen van een stiertje.

Door zijn shotje heeft hij zich onderweg naar huis goed gedragen. Maar op bestemming aangekomen snoof hij de vrijheid weer...

Met dat je van de laadklep kom gestapt en daar staan 6 koeien in een soort van erehaag nieuwsgierig te snuiven, dan moet jij je nartuurlijk wel even bewijzen.... Prachtig...., mensen let op, stier los ... in waalbos. !

Door het verhaal bij zijn verhuizing, zullen we hem maar Bart noemen ?.

Doar hebbe we't volgende op gevonde.....

Geplaatst op 19 februari, 2019 om 17:20

Fietspaden doorkruisen natuurgebieden. En soms zijn ze een deel van een schoolroute.

Zo hebben wij te maken met een kruispunt waar de route zich splitst. Woon je in A, kan je het fietspad vervolgen. Woon je in B, sla je rechtsaf, bruggetje over en vervolg route door de polder. Om te kunnen rusten heeft de natuurvereniging daar een soort van picknick-tafel geplaatst.

De jeugd maakt er dankbaar gebruik van om nog even te chillen, huiswerk uit te wisselen, al voor men op huis aan gaat. Prima, leuk !

Totdat alles verstoord werd door een stel stoere binkies, de zgn. hangjeugd.  Er kwamen klachten van vandalisme, treitergedrag, machtsvertoon, dierenmishandeling, kortom: daar dacht een dominant groepje jongens met haantjesgedrag de boel te regeren.. Nu durfde ze in groepsverband heel wat uit te vreten, zodat ze in onze kantine onder de koffie regelmatig werden afgefakkeld. De controle wordt verscherpt en binnen 5 maanden is er een taakstraf bij bureau Halt.

Omdat er door ons ook aangifte was gedaan in verband met diermishandeling, waren we op een zeker moment deels betrokken bij deze taakstraf. 

Tegen de agenten die het proces verbaal kwamen opnemen, hadden we gereageerd van "...stuur ze maar een dag naar ons toe, zorgen wij wel dat ze 's middags niet meer weten hoe ze heten..."  En wat schtets onze verbazing, wanneer we een telefoontje krijgen dat men dit en leuk idee lijkt.... het verzoek is : "...maak een opdracht waar ze iets van opsteken..."  Ik kan u vertellen, daar sla je met je fantasie helemaal van op hol...

Met scholen gebeld, met bureau Halt rond tafel gezeten en een draaiboek in elkaar gezet....

Op de bewuste datum werden er s'morgens 8 jongens in de schemerdonker afgezet. De meeste hadden opstartproblemen, waartegen een aantal energy-drankjes werden ingenomen. Na een opsomming van het strafblad door een medewerker van Halt, was het aan mij om het werk uit te leggen.

Kijk jongens, het zit zo, er is een hoop water gevallen de laatste weken. Op plekken waar het water blijft staan, gooien wij zand. Wat wil het geval, gisteren gaan we met een kar zand de dam over, en daar breek de as van de kar, waardoor er nu 15 kuub zand op de dam ligt. Er is vlakbij een natte plek in het grasland waar we een gedeelte zand kwijt kunnen, graag heb ik de kar onder het zand vandaan zodat we de as kunnen repareren, en het overbodige zand scheppen we als laatste dan maar op een andere kar en voeren het af. Van de buren heb ik een stel kruiwagens kunnen lenen, en ik heb wat planken om overheen te rijden als het te nat is om er met je kruiwagen te komen.

Onder de uitleg zie je de ogen vergroten en de mond open zakken,.... er zijn geen onduidelijkheden of vragen,.... dus steunend komen ze moeizaam in de benen. Terwijl iedereen in de schuur de laarzen aantrekt, loop ik even door naar de keuken, waar 3 meiden bezig zijn om broodjes te smeren.  Goedemorgen dames,..... 10 uur eerste schaft in het land..?  Vergeet naast de picknickmand, de verbandtrommel niet, want deze jongens werken zich vandaag de blaren....

Met kruiwagens en schop gaan we naar de gestrande kar, welke met de triangel in de lucht, nog een flinke bult zand achterop heeft liggen, maar door de verwrongen zijborden zeker de halve vracht op de dam is verloren. Dat zo'n as nou precies op een 30 meter afstand van het doel, moet breken, dat is in 1 woord jammer, want nu heb je met een kruiwagen die natte en glibberige sporen dicht te rijden. En die boeren hebben waarschijnlijk nooit nagedacht over gemotoriseerd materiaal waardoor je niet zou hoeven te kruien. Zeg boer,... bij Boels verhuren ze van die apperaten op rupsbandjes.... huh..?  Ik ga zo kapot man..!?

Kom op mannen, even taak verdelen..., de ene scheppen, om de beurt kruien, .......

He gast...., daar komen die stieren man...!!  He boer,....!!!  die stieren kenne zo bij ons komen, man..!

Sooo, ik wordt gek gabber, straks weet ie nog van toen.... ja jij heb met die stok geslagen man,....... nou, doe niet zo schijnheilig gast, want jij heb die vuurpijlen tegen ze afgeschoten...., he boer, dit is niet leuk man....

Inmiddels zijn onze koeien tot aan het hek gekomen, nieuwsgierig of we een veekoek bij ons hebben. En zeker hebben we die bij ons.

"Die koeien doen niks, hier.... geef ze maar een stukje van de veekoek.... je zal zien, die eten uit je hand...."

Soooo, ik niet, nee, weg..., moet je ze horen snuiven man, dit zijn echte stieren, zeker weten gast...! ze gaan je pakkuh....

( Nou snuiven deden ze wel, want zo'n klein stukje veekoek smaakt naar meer..... wie heeft er nog iets in zijn hand of jaszak ? )

10 uur koffiepauze..

2 meiden met een picknickmand en 1 verpleegster met verbandkoffer...

Wie lust er iets te drinken, een broodje .... of heeft een pleister nodig....?

Wordt wat geschuifeld, beetje gemopeld en naar de grond gekeken...

"... Jij bent dat chickie, van wie wij de schooltas altijd van de bagagedrager afschoppen...

"... ja, en laatst nog mijn jas over de brugleuning gegooid, waardoor mijn mobiel kapot is gegaan....

"....en de brug blokeren en dan de fietssleutels uit het slot halen ....

En vandaag verzorgen ze de catering en ehbo-post 

Lang stiltemoment met alleen geslurp aan de bekers

"... das niet leuk van ons, meissie............................................ sorry !

Excusses aanvaard,.... lust je nog een broodje...?


Om een heel lang verhaal wat in te korten,

Om 16.00 uur zijn we gestopt.

Een gezellige, leerzame dag zo met elkaar.

tot de nekharen onder de bagger, alle energie is op...., maar het probleem van de hangjeugd is opgelost.

en als je dan zo bij elkaar staat en het gedane werk overziet...  toch even sarren !!

" Henk,..... als jij de shovel wil pakken, rijden we laatste restje wel even met de schuif op de plek,

kan die kar weer op huis aan..... en vergeet de banden van de kruiwagens niet op de normale spanning op te pompen....

.... Zie je wel...., ik zei toch, dit is fake...,man !!

Op zo'n moment zie je op gezichten wat men als nederlandse uitdrukking heeft:  lachen als een boer met kiespijn !

Heh, heh, heh,.... dat zijn leuke dingen voar de mens......

"De melkrijder komt zo...."

Geplaatst op 4 februari, 2019 om 5:15

Het is nog vroeg en volledig donker, als ik de dieren gaat voederen.

Zo'n ochtendrondje heeft een soort van volgorde, eerst de jonge dieren controleren, dan warm water voor de voedingsflessen en terwijl deze opwarmen, loop ik vaak de dierenverblijven langs waarin (jonge) dieren huizen, om als laatste de dieren op een weide wat extra eten te geven.

Nu is niet ieder dier daarvan gediend, en al sta je met 4 poten op een prachtige grasmat, je weet dat je - bijna op het laatst- een veekoek van de verzorger/ster krijgt. En het wachten op die lekkernij duurt veel te lang. En je weet ook dat wanneer je af en toe goed loeit (in de nog slapende woonwijk) dat je hem eerder krijgt.... :-) Maak je heel veel kabaal, soms wel twee..... zodat je je bek dicht houd.!


Op een ochtend was hij daar.....

Gerommel aan het hek en ik zie een oude man de poort door komen....

... Goedemorgen boer, je ben al bezig..?

Schijnbaar hoort hij niet wat ik zeg, hij drentelt wat rond en wanneer ik het emmertje met kippengraan leegkiepert en neerzet, pakt hij het op en zegt: ....zal ik de Corrie 2 maar nemen, boer....? we moeten opschieten...., want de bussen moeten wel aan de weg staan als de melkrijder straks komt....

Bij mij viel een kwartje.....

.... Is goed..( ?? ik wist geen naam) , maar we zullen eerst een jas aantrekken, want het is kil vanmorgen...

.... Ja, ik hoor de dieren binnen loeien, dus dan weet ik dat het melkenstijd is.., he !?

.... Meestal ben ik al eerder wakker, maar ja je wordt ouder, dus het stalknechtje haal nu de koeien uit de wei...

.... Ik zie dat hij nog niet bij stal is...., had u hem niet even moeten helpen..?

.... Wij hebben hier geen melkkoeien, opa....

.... Niet..?  maar ik hoor ze toch loeien ?  

...  Dat zijn vaarskalfjes....

...  Joh,.... ik haal wel eens meer dingen door de war....

.... ik vergeet de laatste tijd ook wel eens dingen, gek he..?

.... (tijdje later)  Dus jij denk dat de koeien niet meer uit de wei hoeven gehaald te worden...?

.... Melk je ze aan het hek ?

Toen we drie kwartier later samen een bakkie zaten te doen op een paar stro-balen, reden er politiewagens lang om een vermiste man te zoeken.

Gelukkig was dat raadsel snel op te lossen en kreeg ik naam en toestand van onze "buurman"  te weten.

Lange tijd boerenknecht geweest, woont nog zelfstandig, maar na het overlijden van zijn vrouw takelt hij snel af.


Inderdaad,...  zijn leefwereld wordt steeds kleiner, haakt steeds meer naar vroeger terug...

door het gerammel aan de poort, weet ik dan dat hij er weer is...

De koeien hooi en kuilgras geven is de verantwoordelijkheid van de eerste knecht...

de stalknechtjes verzorgen het kleinvee wel....

Wat roepen die stalgeluiden en de geur van vee en hooi, veel mooie herinneringen bij hem naar boven.

Soms in het nu,.... steeds meer in het verleden...

".... wat...., weet jij dat niet..?  Laten we eens kijken,.... in 1938.....

" Maar opa,.... ik ben van ver na de oorlog.....

".... Ja..?, ...wat ben jij voor een snotneus...., ja tuurlijk, dan ken je dat niet weten....

"..... maar oma heb je toch wel gekend....?  Dat was een schat van een mens he...?

".... Ja, die mis ik iedere dag, joh....

" .... Nou, is je koffie op....?  we moeten opschieten, want de melkrijder komt zo..!

13 februari 2019... een kijkje achter de schermen.

Geplaatst op 4 februari, 2019 om 4:40

Veel dingen ontstaan door een lolletje onder elkaar..  er wordt een opmerking gemaakt, - een ander reageert daarop, - fantasie gaat op de loop, - de andere dag heb je de opmerking: "en waarom zou dat eigenlijk niet kunnen ...?"

in het Lohmanpark - Ridderkerk hebben we het voordeel dat er jongeren lopen die met een voortgezette opleiding bezig zijn en op onze locatie praktijkervaring opdoen. Dit geeft soms brede gespreksstof en ook schoolopdrachten die -eigenlijk-  veel te groot zijn voor ons boerderijtje.

Om studiepunten te halen, moesten meiden nadenken over de educatieve vorm van reclame en informatie, verstrekt aan omgeving en betrokken mensen. Waar sta je voor in je bedrijfsvoering en wat zijn je toekomstplannen..?  Voor een onderbouwd antwoord kan je als boertje/ eigenaar ook gewoon met zo'n schoolopdracht aan de slag.

Wij zijn geen melkvee-bedrijf, aangesloten bij Campina, die dit soort kom-in-de-stal-draaiboeken vanuit hun organisatie perfect kunnen regelen. Wij zijn op onze manier natuurboeren, rekenen met de 4 seizoenen, kijken naar de totale flora en fauna, zien boerderijdieren - begrazers als deel van een geheel. Letten op vogels, torretjes en insecten, in - en langs het water, het wildbestand in het ruige terrein, de vegetatie in het polderlandschap, enz.

Ik ben op het advies van de meiden afgegaan:

We weten waar we voor staan....

We weten wat we doen....

We weten wat we hebben....

Dat - nemen we voor het publiek- als het begin van ons verhaal....


Op woensdag 13 februari 2019 bent u hartelijk uitgenodigd om kennis te komen maken met de jonge dieren op het Lohmanpark

Van 10 uur tot 16 uur zijn we aanwezig met educatie en koffie....

Graag geven we informatie over de dieren, het natuurbeheer, en willen wat laten zien over de natuurlijke cirkels.

In de middag gaat de staldeur open en zijn de lammetjes te zien en een flesje te geven.

We hebben een spaarpot als boerderij waaruit we materialen kopen.

Daarom verkopen we op deze woensdag scharrel-eitjes, potjes honing, potjes jam en bolletjes wol

Graag tot ziens !


Team dierverzorgers Lohmanpark




Joris de psychotherapeut

Geplaatst op 15 januari, 2019 om 19:05

Mijn eerste verzorgdieren thuis, waren konijnen....

Soms waren ze weleens een poosje weg, maar ik heb heel veel konijnen in mijn leven gehad.

Ik kan nog steeds van een konijnenstal genieten, waar het naar hooi en stro ruikt en waar de dieren voor de ruif afwachtend zitten te snuffelen of ze een stukje wortel krijgen. Die oren hebben ook wat.... en het is gewoon koddig als je ze ziet wegspringen met dat wipstaartje van ze...!

Met dat je ouder wordt ben je ook niet meer "zo maar" tevreden met een willekeurig boerenkonijn,

nee,.... raszuiverheid, genetica, kleur en beharing worden doelen bij het hobbymatig houden van je konijnen.

Niets mis mee, als we maar niet doorslaan !


Ik kwam in de jeugdzorg te werken.

Met kinderen en jongeren die zeer ernstig (sexueel) mishandeld waren / werden.

Beschadigd vertrouwen, negatief zelfbeeld, onveilig lichaam, mishandelde geest en "wegens omstandigheden - gesloten"

In die tijd, tijdens dat werken, heb ik geleerd dat (non-verbaal) gedrag ook een gevolg kan zijn van (zeer diepe / verborgen) oorzaken.

De hulpverlening bestaat uit gesprekken en allerlei therapieen. Dit vindt plaats In groepsverband of face-to-face...

Iedere geschiedenis en verleden van elke persoon daar, was emotioneel, ingrijpend, vaak misselijkmakend. Deze mensen hebben "levenslang"

Het meest aangrijpende vind ik de mensen die niet (meer) kunnen praten. Waar mentaal zo op hun geest en lichaam is ingebeukt dat ze zich als een schelp hebben afgesloten naar mensen en buitenwereld. Die zich inwendig zo koud en gevoelloos ervaren dat ze door zelfbeschadiging het bewijs willen hebben dat ze lichamelijk ook 37 graden celsius zijn. Ze schrijven zich zelf af als : Niet belangrijk, in gezelschap altijd te veel, nutteloos op deze wereld, ongewenst in andermans leven, een natuurramp....

Dat was/ is mijn werkterrein, dat zijn mijn jongens en meiden....

En toen kwam Heidi in de instelling, 16 jaar oud, prachtige donkerbruine krullen, licht tintje, een mooi pubermeisje....

Maar dat vond haar vader al vanaf haar 3e jaar, op haar 8e werd ze door hem uitgeleend aan zijn broers en tot vlak voor haar opname was haar broer haar pooier. Ze had zich werkelijk overal toegetakeld om maar niet mooi gevonden te worden...het had helaas niet geholpen.

Heidi zei nooit niets. wanneer we in een 1 richtingsgesprek elkaar 'spraken' bedekten haar krulletjes haar gezicht, want ze keek altijd naar beneden. Het heeft weken geduurd, voor ik de eerste keer de klank van haar stem hoorde.

Ik verbaas me nog steeds over de manier waarin een menselijk lichaam kan opgevouwen worden, zowel op de grond als in de hoek van de bank.

Enerzijds om de plek die je op aarde inneemt, zo klein mogelijk te maken. in andere situaties  rolde ze daadwerkelijk voor je voeten om geslagen en geschopt te worden, omdat  die manier van contact ook de enigste vorm van menselijke aandacht voor haar was.

Nee, geen geweld, maar praten, praten, praten, praten, .... als tegen een muur!

Het eerste halfjaar in therapie met Heidi, bestond uit het bewijs dat ik als vent mijn handen kon thuishouden,.... in alle opzichten !

Het is de inhoud voor een boek om na te gaan wat er allemaal is ondernomen om dat meisje de velligheid te bieden, waardoor haar toegesloten geest weer op een kier kon openen en zuurstof krijgen. Daarin liepen we ook als hulpverleners tegen een muur, er waren geen ideeen meer...., blijkbaar onbereikbaar.

Omdat ik voor een cadeautje met een meidengroepje in een dierenzaak kwam, zag ik via de spiegel achter de kassa, Heidi gefocust bij de glazen bakken met kleindieren staan. Ze ging zover dat ze met een vinger een diertje probeerde te raken. Ik zal - voor die cassiere- wel heel raar hebben gereageerd, maar achteraf was dat het tipje van de sluier, start van een nieuw begin, zelfs van een geheel nieuwe vorm van therapie in de jeugdzorg !

Ik had thuis een konijnenstal en Joris was een jonge Franse Hangoor die in het vervolg meeging naar mijn werk.

Zo mak als een lam, liet hij van alles met zich sollen.

Toch duurde het wel even voordat Heidi zijn warme vacht durfde aaien, met dichtgeknepen ogen zat ze verstijfd op de bank toen Joris bij haar op de knieeen sprong en daar wilde gaan liggen.

Na ruim 10 maanden overliep ik Heidi in mijn kantoortje en hoorde ik haar eerste woordjes die ze hardop tegen Joris zei....

Heidi heeft bijna 5 jaar in de instelling gewoond. Daar is zij ( en wij met haar) door processen gekropen. Alles moest een plekje krijgen zodat er ook een toekomst perspectief voor haar zou zijn.

Tijdens een avonddienst kwam ze nogal eens even binnenlopen. Ze kletste nooit, maar als ze sprak, zei ze in een paar woorden heel veel.

Ze liep vast op haar vertrouwen in mensen, terwijl de therapie een uitlaatklep zocht voor haar emotionele jeugd ervaringen.

Terwijl ze daar zo met Joris zit, zeg ik : Wil jij Joris niet in je dagprogramma..? Kan je hem verzorgen en heb je een maatje die je kan vertrouwen...!

Ze was dolgelukkig. Ik achteraf ook, want Joris heb haar leren praten....

Twee weken later had ik dienst en stond ze met Joris in haar armen mij op te wachten op de parkeerplaats.

Ze viel gelijk met de deur in huis.....

Met een knik naar Joris.... :"ik heb hem wat verteld..."

Ik begreep gelijk waar ze op doelde, en zeg " Ja ik zie het...."

"Echt,,,?, heuh ?

" Ik denk dat hij iets bewaard, wat jij in zijn oren heeft gefluisterd. want hij laat ze hangen...."

Samen kijken we naar Joris die - zeer tevreden - in zijn volle lengte in haar armen ligt....

"Gijs...., 't was niet mooi,.... zou tie nu ook hoofdpijn hebben..?"

" zo te zien niet, hij is relax, ....maar het was wel een smerig verhaal wat je verteld heb.... "

Verschrikt kijkt ze me aan,  "hoe weet jij dat...? en vraagt: Ja Joris, was het teveel...?

"Zie je wel,... hij trekt zijn neus op, ... maar dat is ook het enigste wat hij me doorverteld....."

Via een konijn, een vorm van therapie, een start van een nieuw begin...

Heidi is nu getrouwd, is gelukkig in haar gezinnetje, een lieve moeder, een liefhebbende vrouw....

We spreken elkaar nog steeds, haar man regelmatig, face-to-face , tussen de konijnenhokken...


Op de jeugdinstelling zijn nog veel Jorissen verzorgd door de zgn. zwijgzame typetjes....

Voor hen was er altijd die ene - speciale Joris... altijd te vertrouwen.... tegen hem kon je alles zeggen !

Hoorde hij iemand aankomen, ging hij tegen de ruif aanstaan, en allemaal lagen ze graag op schoot.

Het maakte niet uit wat je in die grote flaporen fluisterde, hij bleef relax, en vond hij je verhaal niet netjes, dan trok hij zijn neus op....


Je moet alleen een beetje interesse in konijnen-genetica hebben en ervaring hebben in de fokkerij 

wil je begrijpen dat in de konijnenstal bij boer Gijs alle dieren zoveel op elkaar lijken, zodat je in de war zou raken, wie nu wel de echte Joris is... 8)



een dierenweide in woonwijk...

Geplaatst op 15 januari, 2019 om 16:25

Een goede buur, is beter dan een verre vriend.. dat blijkt wel uit de nog steeds vele positieve reacties die wij na de start ( oktober 2018 ) in het Lohmanpark ontvangen. Van een gezellig praatje aan het hek, tot koek bij de koffie.... Daarom moet ik nu ook uitkijken wat ik schrijf ...:)

Rond het park is een woonwijk, met aan de rand flatgebouwen. Met dat we de eerste activiteiten begonnen in de dierenweide was het opvallend hoeveel hondenbezitters op dat tijdstip de deur uit moesten voor de uitlaat-ronde. En dan de tijd die men heeft om zo'n dier de behoefte te laten doen..... Het is best gezellig met al die (sterke) verhalen,,,, maar het is ook gebeurd dat bij een opmerking: ... "en nu gaan we weer wat doen, want zo komen we er niet,....". verveeld geeuwende honden weer verwachtingsvol opsprongen. Hehe, baas, gaan we eindelijk.....?!

En nu (januari 2019) raken we wat gezetteld, en krijg je soms stukje bij stukje door.... 

Zo zijn er van die voorvalletjes, waarbij je denk: hoe komen de mensen er aan ?

Voorbeeld:  Er stond een oud schuilstalletje op de wei, die aan vervanging toe was. Nu waren er twee pittige stagaires die de uitdaging aangingen om - bij mijn afwezigheid- dat gebouwtje te slopen. En dat lukte hen prima, want in een middag lag hij plat. Daarover kreeg ik natuurlijk een telefoontje met de mededeling dat de missie volbracht was. Op mijn vraag of er geen verwondingen waren opgelopen, viel alles mee, behalve dat Iris had geprobeert een hoekpaal uit de grond te wrikken, maar dat de paal daarbij was afgebroken. Ze had hem tegen het hoofd gekregen en was op haar rug op de grond terecht gekomen. Ja, da's even schrikken...

Gelukkig heeft Iris er geen hoofdpijn van overgehouden, maar er waren wel divere mensen getuigen van geweest... Dat bleek wel, want de volgende dag(en) werd er belangstellend gevraagd of dat ene meisje al een beetje van de schrik bekomen was...

Zo sta ik op een zaterdagmiddag nog even bij de kalkoenen te kijken, komt er een man  - achter een rollator - het wandelpad uit stiefelen. Eerst een praatje algemeen, dan praatje natuur, daarna praatje dieren en dan praatje over het stalletje in aanbouw....

" Hoe is het trouwens met dat meisje, wat die zware paal tegen haar hoofd kreeg...?  

" Goed, het viel alles mee,,,,,, u was ook in het park toen het gebeurde.. ?

" Nee, ik doe af en toe maar eens een rondje achter dat ding..., maar ik zag het voor mijn ogen gebeuren, joh..."

Waarschijnlijk hoorde de man iets bij mij kraken of hij zag mij puzzelen....

Gelukkig verduidelijkt hij het met een armzwaai : "Jaha, kijk, ik woon daar...." en hij wijst naar een flatgebouw wat zeker 700 meter bij onze huidige locatie af staat.  "Op de 4e verdieping..."

Als zo iemand dan net heb staan te vertellen dat hij wacht op een oproep om voor staar geholpen te worden..??

En dat - naar mijn mening -  iemand vanuit zijn huis tegen een park met bomen aan kijkt... ??

Genietend dat hij me zo te pakken heeft, geeft hij de oplossing van mijn raadsel:

(grinnikend) Toen ik doorhad dat jullie gingen starten, heb ik gelijk mijn zoon gebeld. Die heb mijn stoel voor het raam geschoven, zodat ik jullie helemaal kan volgen....  En daar zit ik soms de hele dag, man..... heerlijk !  Wanneer jullie pauze hebben, pak ik ook snel een bakkie...."

't Was mij nog steeds niet duidelijk, dus ik probeerde wat als "... maar u,... kan daar vandaan.... ons....?

"Jaha.....,maar ik heb altijd twee verrekijkers op de vensterbank staan...."

Ahaaa, (bij mij viel het kwartje) tot ik mij bedacht dat ..... "  dus u kan ons zien wanneer wij de dieren voederen, of wanneer we de hokken aan het uitmesten zijn, of zoals nu met het stalletje aan het klussen zijn....? "

"Jazeker, alsof ik op je vingers staat te kijken...., maar het leukst vind ik wanneer jullie de schapen moeten vangen haha, of de kalveren moeten verkampen hahaha, en laatst toen ze jouw die tuinslang in je nek stopten hahahaha, ..... da's genieten man..... !


En nu ben ik wat achterdochtig geworden....

dat laat je natuurlijk niet breeduit merken..., maar heb je een praatje aan het hek, zit er toch iets in je luisteren van : wat bedoelen ze er mee...wat weten ze ....?

Want 1 ding is duidelijk (geworden) : heel veel flatbewoners hebben een verrekijker.....

uitbreiding van activiteiten...

Geplaatst op 9 januari, 2019 om 16:15

Er is zoveel gebeurd...!

Maar daarover geen letter op papier verschenen..., sorry

Wat dat betreft hebben we alles voor ons zelf gehouden.....,nogmaals excusses.

Het goede voornemen is om minimaal iedere maand iets te plaatsen.  Daarom ga ik niet alle veranderingen vluchtig noemen, maar ga u als volger - in een paar stukjes-  even bijkletsen. 

Allereerst de basis onder onze bedrijfsvoering : natuurbeheer.

In 2018 - 2019 hebben we een mooi aantal hectaren grassprieten op eiland IJsselmonde en de Hoeckse waard.  Met daarop mooie doelstellingen van beheer en we kunnen er zelfs onze wintervoeding voor de dieren vanaf halen.

Zoals u misschien weet hebben we een dubbele passie : want al het natuur(lijke) beheer van gebieden is voor ons ook een vorm van werkgelegenheid voor jonge mensen met een vakopleiding en voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. 

En daar hebben we in 2018 leuke dingen in mee gemaakt...!

Je kan natuurlijk wel eens wat zeggen,.... maar is iets onderbouwd,.... geloofwaardig,.... wetenschappelijk traceerbaar.....meetbaar.....

Zo ja, lever dat certificaten en keurmerken op. 

Wij hebben er ook een paar gekregen.

Waardoor je weer met allerlei leuke mensen in contact komt en je netwerk uitbreid met onderzoekers, coordinatoren, stagaires, fokkers, betrokken natuurliefhebbers, hulpboeren & boerinnen, en nog veel meer...   Het resultaat is dat we als een gewaardeerde partner meer gunning hebben gekregen voor het natuurbeheer met begrazing door schapen en runderen. Met het directe gevolg dat er meer dieren moeten komen om dit te realiseren. En daardoor weer meer mensen die de totale bedrijfsvoering met de kuddes dieren nalopen en verzorgen.


En toen kwam de warme (schroeiende) zomer van 2018, met opmerkelijke natuurverschijnselen....

Ik zal daar niet nu over schrijven, maar het is verbazend hoe snel men dat schijnt te vergeten.., de gevolgen niet (wil) onderkennen


Door het extreme weer kwamen wij met de plaatselijke overheid in contact, wat resulteerde dat we op dierendag (4 oktober 2018 ) met een aantal dieren op een heuse "stadsboerderij" zijn begonnen. Een tweetal stagaires hebben met grote inzet een partij werk verzet zodat we weer leven op de dierenweide zien.

In december zijn ze cum laude geslaagd voor hun deelexamen !

Wordt vervolgd

valt iets in goede aarde...?

Geplaatst op 22 maart, 2018 om 8:30

Zoals bekend kan zijn is de titel van deze blog een hollands gezegde of spreekwoord.

Het betekend dat iets door de ontvanger (bijvoorbeeld een kadootje) goed ontvangen wordt.

Dat was bij ons dus even een vraag... daar waren we dus helemaal niet zo zeker van.

Het voorjaar komt.... !  Dus we waren in de kas wat plantjes aan het verspenen en in potjes aan het poten. Dat trekt altijd toeschouwers. Eerst vanachter de ramen nieuwsgierig gekeken wat je aan het doen bent, maar na de koffiepauze kwamen er een aantal jongelui vragen of ze mochten helpen. Er zijn altijd schorten over..., en potjes vullen met potgrond kan al gauw. Het was gezellig en het werk schoot lekker op.

Na de middagpauze zouden we nog een aantal trays met stekgoed oppotten, toen er met een paar harde knallen tegen de schuifdeur van de kas werd gebonsd. Met dat er een collgaatje hem openschuift komt John binnengereden. Zijn vinger op de knop van zijn spraakcomputer ( deze is op het werkblad van zijn rolstoel gemonteerd): Vanmiddag werk ik in de kas...!, Vanmiddag werk ik in de kas...!, Vanmiddag werk ik....... het is duidelijk John.! 

Eerst een hoop commentaar van de hulpboertjes, ...dat hij niet zomaar van de groep mag wegpiepen, wat moet hij nu in de kas aan werk komen doen ?, en met die lompe kar van je sta je alleen maar errug in de weg.., kortom: John, wij zijn hier bezig, jij kan dit werk niet, opzouten..!

Nou, daar dacht John zelf iets anders over. Hij zegt nooit een woord, maar nu manoeuvreerde hij net zolang met zijn rolstoel, tot hij bij de tafel met potgrond stond. John ook een schort om zijn nek, een broodtrommel met potgrond gevuld en 5 bloempotjes erbij. Hup, laat maar eens zien dan wat je kan...  Het eerst halfuur genoot hij van de zachte potgrond, die hij tussen zijn handen wreef. Op advies van zijn collegaatjes moest hij eens proberen om die potgrond in een potje te doen. Hoe stoer is het om er daarna een plantje in te zetten en de potjes in een speciale hoekje van de kas weg te zetten. Papier erbij: De tuin van John.!

Maar toen verslapte de aandacht, veel extra mensen door de activiteit, drukke bedoening..., 

En John had geen potgrond meer, de potjes waren nog niet vol, hij had alle knoppen van de spraakcomputer ingedrukt, ( vanmiddag werk ik in de kas, ik moet naar het toilet, wie wil mij even helpen ?, dit vind ik NIET leuk, vanmiddag werk ik in de kas,....) maar geen aandacht op het moment. Op een moment begrijpt Arie wat John bedoelt en legt een zak met 45 liter droge tuinturf bij de stoel van John..

Dat is nog zachter materiaal....., en John gaat - alsof het badschuim is- er zich mee zitten wassen. Toen het door zijn begeleidster werd opgemerkt was het veel te laat,.... haar, oren, ogen, mond, nek, blouse, trui, broek, schoenen, rolstoel, computer, alles zat onder de tuinturf.

En dan te weten dat John iedere dag door een ringetje is te halen. Mooie kleding, nette lichaamsverzorging, kortom een heertje...! En iedereen weet hoe moeder daar over denkt, en voor gaat. Perfectie !

En nu dus een eersteklas tuinder, tot de nekharen onder de turf.  De begeleidsters hebben hard moeten werken om hem schoon te krijgen, alvoor hij met het busje naar huis zou gaan... Daarbij een heel senario van hoe vies... en wat mama wel niet zou zeggen.  Achteraf hebben we het vermoeden dat John er alleen maar lol in had.

's avonds telefoon..., een geemotioneerde moeder aan de lijn... 

Oei, wat er dan in het kort allemaal door je hoofd heen kan schieten.

Samengevat had het zoiets van : .... Ok, zet je schrap, want daar komt een lawine....!!

Ja, Gijs,..... via, via begreep ik dat jij John vanmiddag in de kas heb laten werken...!?

Ja dat klopt....

Ik bel je eigenlijk om te bedanken...

huh...?.. ?..

Wij hebben John nu 28 jaar,...... mogen al die tijd voor hem zorgen.... hij gaat nu 7 jaar naar dagbesteding....

maar voor het eerst in mijn leven heb ik vandaag zijn nagels schoon moeten maken....

Ik stamelde wat van: ..,. en wij dachten,.... dat u.....? !.... u bent altijd tot in de puntjes, erg precies....


Nee joh, voor het eerst in zijn leven maakte John ook eens rommel in de douche....,

want de potgrond zat in zijn onderbroek !

Als jij het goed vind, maak ik een passend werkschort voor John...  (  :)  )

Als hij dan nog eens een keertje mee mag doen in de kas,... ja ?

En..... doen hoef je niet krap te kijken hoor... , want ik vind het heerlijk als ik vuile kleren van John in de wasmand heb zitten !


We hebben nog een uur aan de telefoon gezeten.

Gelukkig, dat was -tegen verwachting - in goede aarde gevallen.




Hereford scharrelvee

Geplaatst op 12 maart, 2018 om 8:45

De Hereford koe is een bijzonder taai runderras dat probleemloos zomer en winter buiten kan blijven. Deze runderen hebben een vriendelijk en rustig karakter. De raseigenschappen van de Hereford worden graag ingekruisd met andere runderen. Hierdoor lijken er veel hereford runderen te zijn, maar de traditionele Hereford, compact en met korte poten, bekend om z'n hardheid en soberheid, is in de minderheid.

De Hereford is overwegend rood van kleur, met een witte kop, witte buik, een witte aalstreep van nek tot en met schouders, witte sokken en een witte kwast aan de staart. Er bestaan ook zwarte Herefords, maar daarbij gaat het vrijwel altijd om een kruising met de Aberdeen Angus. Aan het goed bespierde lichaam herkent men de vleeskoe. Het Hereford rund is geschikt voor een extensieve manier van houden. De moederkoe kan in de wei afkalven en en zal dankzij haar prima moedereigenschappen haar jong goed verzorgen.


Omdat hoorns op dieren als gevaarlijk worden gezien, is er van oudsher veel gefokt met hoornloze dieren. Daardoor zijn er hoornloze varianten (‘polled’;) van gehoornde rassen ontstaan, zoals de Polled Hereford. Ongehoornde koeien zijn bij liefhebbers van dit ras ruim vertegenwoordigd. Maar er bestaan net zo goed fervente aanhangers van de gehoornde Hereford. zoals wij... :)

Kortom: prachtige dieren (karakter en uiterlijk) die we niet graag op stal willen missen.

meer blauw op straat...

Geplaatst op 7 maart, 2018 om 17:05

Een nadeel van een natuurgebied - wat vrij toegankelijk is- kan de ontdekking door kinderen zijn dat je in zo'n perceel ook goed hutten kan bouwen. Zo ook in het bos waar onze koetjes lopen. Nu staat daar wel een afrastering, maar daarvan draai je de onderste en bovendste draad rondom de middelste, en zo kan je veel beter met takken sjouwen en deze over de heining aangeven. Behalve als je naar huis gaat, de draden vergeet terug te hangen, dan gaan de koeien ook op onderzoek uit.  Zo ook bij ons een keer het geval.

Voor in de avond gaat de telefoon: of we niet direct ter plekke kunnen komen, veel volk op de dijk, de stier staat midden op het fietspad en de politie was er al bijgeroepen.

Boer Gijs naar het natuurgebied. Daar aangekomen rijd hij in op een barricade van 4 politiewagens met 11 man in positie, welke met hun gevechtsstokken een muurtje vormen voor een snuivende en stampende Han van Nijkerk. (onze dekstier)  Een eersteklas tafereel zoals je ook van die vechtstieren in Spanje op foto ziet. Een horde mensen hadden zich achter de politiewagens opgesteld, waarschijnlijk in afwachting of er een van die agenten goed op de horens werd gepakt en het natuurgebied in vogelvlucht kreeg te zien.

Helaas, met dat boer Gijs aan het praten ging, een boterhammetje bij zich had en ook nog even achter zijn horens krabbelde, was het koele driftje op slag verdwenen en liep Han op een waardige manier mee naar zijn eigen harem, die ook op een rijtje - achter het hek- aanmoedigend had staan te loeien.

Dus eigenlijk was het klusje met een paar minuten opgelost. Alle bange- en heldhaftige mensen opgelucht.

Na die dag hebben we ons verwonderd dat er vanuit politiewagens altijd gezwaaid werd naar ons jeepje. Bij nog eens een akkefietje waar politie was bijgeroepen, werd ons verteld dat het verhaal van Han regelmatig in de kantine van het politiebureau in kleuren en geuren de ronde deed. Het is onduiidelijk tot welk woest verhaal het inmiddels is opgeklopt, maar rijdend door de omtrek, wordt er nog steeds naar elkaar gezwaaid. :) De politie is tenslotte je beste vriend.

Mangalitsa (wolzwijn)

Geplaatst op 20 februari, 2018 om 6:35


Er is mij gevraagd iets over onze dieren te schrijven. Misschien inderdaad wel leuk om te delen waarom je tot een rasdier komt,

om deze te gaan opzoeken, aanschaffen, en verzorgen,  maar ook mee te fokken en in een zo natuurlijk mogelijke leefomgeving te laten rondscharrelen.

Daarom begin ik met het Mangalitsa, het Hongaarse wolzwijn, maar zal proberen er geen technisch verhaal van te maken.

Wij hebben ze in drie kleuren: de rode, de blonde en de zwaluwbuik. In deze kleurslagen zitten diverse voorouders in de bloedlijnen, wat voor een fokker op raszuiverheid prachtige dingen zijn om mee te werken. Zoals op de foto is te zien worden de mangalitsa-biggetjes met strepen geboren. Dit geeft aan dat het mangalitsa genetisch ook dichtbij het wilde zwijn zit zoals wij deze dieren kennen van de veluwe. Alleen door het inkruisen met andere boerderijvarkens zouden deze genen verdwijnen. PS. mangalitsas horen krullen te hebben, geen stijl haar :-)

de reden waarom wij met mangalitsas zijn gaan fokken was tweedelig:

Er zijn niet zoveel onverwante- raszuivere dieren, zodat we deze hebben ondergebracht in de stallen van een groepje serieuze varkensboertjes. Zodat we kunnen uitwisselen, koppelen, kortom : de unieke raskenmerken in bloedlijnen brengen, zodat de geboren biggen de uiterlijke bouw en raseigenschappen bezitten, welke vanuit Hongarije bekend zijn.

De tweede reden was de natuurlijke bijkomstigheid, wat kenmerkend is voor het Mangalitsa en waardoor wij het idee hadden om maatschappelijke veronderstellingen en vooroordelen te kunnen weerleggen, met een ander alternatief.

Als enigste in zijn soort heeft het Mangalitsa-vlees een smelttemperatuur van 36 graden celsius. Bij andere varkens ligt deze temperatuur op 80 graden celsius. Gesmolten vet van mangalitsa is spierwit en smaakloos, waardoor het voor andere productie geschikt is. Zo hebben wij gehoord dat het als basisproduct voor klovenzalf wordt gebruikt, maar ook voor kruidenboter en vulling voor Bonbons.

Deze bovengenoemde feiten moeten nog vallen bij het nederlandse publiek. Bij veel mensen gaat er een Sonja-Bakker-belletje rinkelen wanneer je het over (varkens)vet heb. Er schijnt een vergelijkingsonderzoek te zijn dat stelt dat je bij het eten van mangalitsavlees een zelfde waarde aan omega-vetten binnen krijgt als een zootje verse vis. Nu weten we dat we als mensen een dagelijkse behoefte hebben waarmee we in ons levensonderhoud en maaltijden hebben te rekenen, dus onder de streep is ook een half varken in 1 keer opeten: Te-veel.

Er gaan veel lovende (en spectaculaire) verhalen rond over Mangalitsa-vlees en vet. Het meeste is waar.  Anderzijds maak ik als boertje graag de opmerking dat de kwaliteiten van dit vlees en vet, het dier niet komen aanvliegen. Ook hier gelden de leefomstandigheden en (natuurlijke) voeding die het dier slachtrijp maken. Daarmee beweer ik dus dat de dierverzorger het dier (ook mangalitsa) verzorgd en afmest, wil er sprake zijn van een juiste vetheid aan het gemarmerde vlees op uw borden.

Ik zal u de technische kanten besparen van de verzorging en omgang met deze kuddedieren ( een groep varkens in rangorde heet trouwens een rotte)  De eerlijkheid gebied te zeggen dat ook op dit terrein altijd weer mensen zijn die gaan rommelen. 

Wij verzorgen met veel plezier deze dieren. Hebben er knapen van beren tussen zitten, maar tot op heden nog nooit een vervelend (agressief) voorval meegemaakt. Het ras is goed toegankelijk, heeft een knuffelgehalte en bezit goede moeder-eigenschappen.

Twee jaar geleden kwam ik als fokker in aanraking met een kokin/voedingsdietiste, met haar heb ik aan het hakblok gestaan en gezien hoe deze vleesproducten kunnen worden bereid en meedoen in een allergieen dieet. Het is de andere kant van dierverzorging, maar ook waardenvol. Maar dat is stof voor een andere blog.


We hebben een clubje opgericht...

Geplaatst op 14 februari, 2018 om 7:45

Ieder jaar hebben we vanuit de kinderen de vraag of ze mee mogen doen/ meehelpen. En dat gebeurt ook in en rondom de stal.

Met allerlei klusjes voor de dieren, de dierenverblijven, de graspercelen, natuurgebieden, en wat meer...

Daar zijn jongelui bij die we beter een bed kunnen aanbieden, want ieder vrij (school)moment zien we ze komen !

Ik waardeer dat erg, daarom vind ik ook dat we het moeten organiseren.

Daarom verheffen we hen tot een team in onze bedrijfsvoering.

Ze krijgen een aandeel in de stal- en dierverzorging, een gekoppelde takenlijst en een overdracht-app.

We gaan over een functionele titel nadenken, voorlopig noem ik hen: collega-hulpboeren & boerinnen.

We hebben wel met arbo-normen te maken: daarom moet je 10 jaar of ouder zijn, om lid te worden van de club.

Niet bang voor dieren en vieze handen.!

Wie doet er mee in onze club,...? en prettige samenwerking..?

mini schaapjes

Geplaatst op 31 januari, 2018 om 3:35

Door de natheid van het gebied, hebben we de Quessant-schaapjes naar huis gehaald.

Wanneer je over het algemeen grote dieren gewend bent, is dit een mini... :)

Quessanten zijn het kleinste schapenras van de wereld. In kilos hebben we het over volwassen diertjes tussen 14 - 20 kilo. Als het moet, pak je ze zo onder je arm mee ! Totaal verschillend met de Hapshire Down of het Drentse Heideschaap, die ook als kudde begrazers beschikbaar zijn,

Het is altijd van belang hoe je met de dieren omgaat, want vaak krijg je van het dier terug, wat je ze zelf geeft.  Maar een schaapskudde en een herder spreken altijd wel tot de verbeelding. Daarom is het Quessant voor ons ook een leuk schaapje om met de jongens en meiden, vakkennis op te doen. Welk onderdeel ben jij van een kudde en waar heb jij de leiding.?

Er is altijd een rangorde in een kudde, dit betreft o.a. kracht, de top 3 wordt veelal bevochten en moet bewezen worden. Het draait ook om ervaring, oudere dieren voeden de jonge dieren op wat betreft veiligheid, voeding, e.d. En de leider bepaald de gang door het gebied.(leiding en bescherming)  Hierover zijn boeken te schrijven en allerlei verklaringen te noemen die een rol in de processen hebben.

Zo werden we gebeld, met de vraag of wij geen workshops willen geven. Of we niet eens iets willen vertellen (en laten zien) hoe dat alles in zijn werk gaat... Denk nu niet dat deze vraag vanuit de hoek dierenverzorging komt... Nee, deze vraag komt van een coaching-bureau voor managers bij grote (industriele) bedrijven....

En da's leuk..!

Bij het doorgaan van deze activiteit, gaan we daar een leuke (liefst onvergetelijke) dag van maken.!  We gaan de mensen sowieso verwennen met lekkere boerderijproducten. Daarnaast het landleven laten beleven. En de bijkomstige vraag die we in de praktijk met onze Quessanten gaan testen is: Klopt het visitekaartje wat de persoon afgeeft en is zij/hij een "goede" manager op personeelszaken..?

Als u mensen aan het werk wil zien,.... de toegang is gratis.!   


om een indruk te krijgen, als er een lammetje geboren is....


:)  ;)


Rss_feed